Herreweghe: lome faun

Wat onderscheidt het Orchestre des Champs Elysées, in 1991 opgericht door Philippe Herreweghe om (vroeg)romantisch repertoire uit te voeren op `authentieke' instrumenten, van een gewoon symfonieorkest? Vrijwel niets, behalve de darmsnaren en misschien de relatief geringe ervaring van barokspecialist en chefdirigent Herreweghe met (laat) negentiende-eeuwse muziek. Want Debussy's Prélude a l'après midi d'un faune (1884), dat vanwege zijn revolutionaire polytonaliteit in muzikale kringen wordt beschouwd als het begin van de twintigste eeuw, heeft met romantiek niets meer te maken, en men kan zich afvragen in hoeverre laat-romantici als Saint-Saëns en Franck nog gebaat zijn bij uitvoeringen op darmsnaren.

Maar juist die darmsnaren rechtvaardigden een optreden in de Serie Wereldberoemde Barokorkesten en het was zeker geen toeval dat juist het meest 'klassieke' werk op het programma, het Eerste celloconcert van Saint-Saëns, het overtuigendst klonk. Want ook al heeft dit celloconcert een hyperromantische uitstraling, de vorm is geënt op klassieke principes, die zich goed lenen als aanknopingspunt voor kwalitatief hoogwaardig musiceren op cerebrale grondslag. Herreweghe verschafte solist Christophe Coin een helder kader, waarbinnen deze cellist zijn warme en sonore zangerigheid optimaal kon uitleven. Dat Coin ooit bij André Navarra heeft gestudeerd, was goed te horen aan zijn dynamische en spontane benadering van de muziek. Robuuste frases werden afgewisseld met momenten van tedere verfijning, waarnaar Herreweghe en het orkest zich voegden als een allerte en veerkrachtige omlijsting.

Minder gelukkig klonk de amechtige loomheid van Debussy's Prélude a l'àprès midi d'un faune, waarin de faun iets weghad van een getalenteerde maar nog onwennige danser die zijn draai niet kon vinden, zodat ook de nimfen in stroeve bewegingen verstrikt raakten. Herreweghe schetste Debussy in transparante samenklanken, maar hij deed zó zijn best om geen noot over het hoofd te zien, dat de diffuus verglijdende sfeertekening iets houterigs kreeg. De onstuimigheid waarmee Herreweghe en zijn orkest aanvielen op Francks Symfonie in d, deed meer recht aan de combinatie van darm en romantiek. Deze symfonie klonk als een sonore lofzang op de stuwkracht der emoties, die in het laatste deel op authentieke wijze werd onderbroken door één volstrekt vibratoloze passage.

Concert: Orchestre des Champs Elysées o.l.v. Philippe Herreweghe m.m.v Christophe Coin (cello). Programma: werken van Debussy, Saint-Saëns en Franck. Gehoord: 11/3 Concertgebouw Amsterdam.