Kindermoordenaar mag zich niet doodhongeren

De Britse kindermoordenaar Ian Brady mag zichzelf niet doodhongeren. Die uitspraak heeft een rechter in Liverpool gistermiddag gedaan.

Brady (62) zit een levenslange gevangenisstraf uit wegens de moorden in 1963 en 1964 op drie kinderen. Brady en zijn vriendin Myra Hindley begroeven twee van hen in een moeras bij Manchester. Brady en Hindley (57), die nooit zullen vrijkomen, staan bekend als de Moors Murderers.

Brady eiste voor de rechtbank het recht om te sterven. Hij ging op 30 september in hongerstaking in de psychiatrische gevangenis van Ashworth bij Liverpool waar hij sindsdien wordt gevoed door een sonde. Hij begon zijn hongerstaking toen hij door zwaargewapende bewakers naar een aparte afdeling was overgebracht nadat in zijn cel een geïmproviseerd mes was gevonden dat onder zijn wastafel was vastgeplakt.

Volgens zijn advocaten gebeurt de bijvoeding ,,tegen zijn zin'' en met ,,excessief geweld''. Het Liverpool Crown Court noemde Brady's gedwongen voeding gistermiddag echter ,,in alle opzichten wettig, redelijk en eerlijk''.

Myra Hindley is een procedure begonnen voor het House of Lords, de hoogste Britse rechter, om vrij te komen. Ze bestrijdt dat de minister van Binnenlandse Zaken het recht heeft om haar levenslange gevangenisstraf ook werkelijk levenslang te laten zijn.

The Guardian publiceerde twee weken geleden delen uit 150 brieven waarin Hindley probeert uit te leggen hoe ze er geleidelijk toe kwam mee te werken aan Brady's plannen om ,,de perfecte moord te plegen''. Die publicatie en een uitzending van de BBC over Hindley wekten 35 jaar na de kindermoorden opnieuw beroering, onder andere onder nabestaanden van de gedode kinderen. De krant betoogde in een hoofdartikel dat de gerechtigheid niet is gediend door Hindley's 34 jaar in de gevangenis onbeperkt te verlengen. Brady moet volgens de krant het recht krijgen te sterven in plaats van ,,langzaam weg te rotten''. ,,Mensen kunstmatig in leven laten om ze te kunnen straffen is barbaars'', aldus The Guardian. Britse gevangenen hadden tot de jaren zeventig wel het recht zichzelf dood te hongeren als een arts van oordeel was dat ze bij hun gezonde verstand waren. Brady valt echter onder een regime van dwangverpleging.

Brady heeft eveneens kort geleden correspondentie openbaar gemaakt. Daarin zegt hij: ,,Ik heb genoeg gehad, ik wil niets meer, mijn doel is te sterven en mijzelf voorgoed van dit alles te verlossen''. Brady zegt vijftien jaar lang redelijk te hebben geleefd in gewone gevangenissen, waar hij kon studeren en examens deed, maar in Ashworth wordt hij naar eigen zeggen onmenselijk behandeld. ,,Ik ben hier begraven tussen abnormalen'', aldus Brady.