Nostalgisch amusement met Elvis

Is het volksverlakkerij of, zoals het affiche beweert, de beste manier om Elvis Presley 22 jaar na zijn dood alsnog live op het podium te zien? Curieus was het in elk geval wel om videobeelden van de King of Rock & Roll twee uur lang begeleid te zien worden door muzikanten die in Elvis' Las Vegas-periode in zijn live-band zaten. Elvis: The Concert werd samengesteld uit filmmateriaal uit de periode 1968-'73, waarbij de muzikanten volgens het omgekeerde karaoke-principe meespelen met het oorspronkelijke zangspoor. Beter heeft een concert van Elvis waarschijnlijk nooit geklonken, maar wàs dit wel een concert van Elvis?

De ironie wil dat Elvis Presley er door zijn Nederlandse manager, `Colonel' Tom Parker, van werd weerhouden om ooit in ons land op te treden. Wie erbij was in 1973 toen de beroemde show Aloha From Hawaii Via Satellite wereldwijd werd uitgezonden, waande zich bij Elvis: The Concert heel even terug in de tijd. Het orkest speelde een bombastisch Also Sprach Zarathustra en daar was hij: swingend in een jumpsuit vol nep-juwelen, het haar en de bakkebaarden pikzwart geverfd en elektrificerend met zijn schokkende karate-bewegingen. Het lichaam nog soepel en slank, de stem vol en sensueel en het repertoire vertrouwd, van See see rider tot Can't help falling in love. Maar na de eerste opwinding groeit het besef dat er geen wisselwerking is tussen de filmbeelden en de grijze mannen op het podium, en dat pianist Glen D. Hardin wel erg nadrukkelijk naar zijn monitor staart om Elvis' tempo bij te houden. En als bassist Jerry Scheff een bassolo weggeeft in Johnny B. Goode, blijkt hij niet meer over de soepele vingers te beschikken die daarvoor nodig zijn. Het enige lichtpuntje kwam van het gospeldameskwartet The Sweet Inspirations, dat er bij vlagen plezier in had. Hun grandioze finale van I can't stop loving you zorgde voor een inspirerend moment.

Na de pauze ging het faliekant mis, toen tijdens een houterige medley van rock & roll-nummers halverwege One night with you opeens de coördinatie tussen beeld en geluid zoek was. De nagedachtenis van The King werd niet gespaard, want in sommige beelden gloorde zijn vette drugs-periode en na een lacherig Are you lonesome tonight mompelde hij vanaf het scherm een gedrogeerde verontschuldiging. Pas bij Suspicious minds was er iets van opwinding in de zaal te bespeuren. Al met al was het een keurig avondje nostalgisch amusement, voor hen die de uitgebluste Jerry Lee Lewis of de zelfgenoegzame Little Richard ook nog altijd geweldig vinden. Als dit `concert' ergens recht aan deed, dan was het aan de optiek dat Elvis Presley voortleeft als de koning van de kitsch.

Elvis: The Concert, 8/3 Ahoy Rotterdam. Herhaling 9/3.