Het is gewoon televisie

,,En dan volgen nu beelden.'' Het is een terugkerend zinnetje in het nieuwe programma van Arjan Ederveen en Arnoud Holleman en tevens een kloppende samenvatting van de inhoud. De naam van de dertiendelige serie is al even passend: Televisie. En daar gaat het ook nog over – de voortdurende beeldenstroom die de achteloze zapper als een hengelaar aan de oever van een kabbelend beekje voorbij ziet trekken. Is het persiflage, is het komedie, is het satire? Is het kunst?

Volgens Ederveen zelf, in een toelichting bij de eerste afleveringen, doet het er niet toe. Het is gewoon televisie. Het is wat je krijgt als je hem samen met regisseur Holleman carte blanche geeft, zoals de VPRO als een rechtgeaarde publieke omroep heeft gedaan.

Televisie is het raamwerk waar Ederveen en Holleman, na hun op de stijve beelden van Edward Hopper geïnspireerde reeks Hallo hier aarde (1999), de komende weken hun ideetjes en vondsten in zullen passen. Het is heel eigentijds een televisieprogramma over een televisieprogramma – in dit geval dat van Erwin Evergau (Ederveen), een kalende veertiger met een forse snor. Hij zit in een nieuwsrubriekachtig decor achter een tafel en kondigt daar items aan en ontvangt gasten. Zijn teksten hebben wel de vorm van een nieuwsbericht, maar niet de inhoud. En ook de nieuwsbeelden zijn alleen voor slaperige kijkers – het programma wordt laat uitgezonden – betekenisvol.

Het tv-programma van Evergau leent driftig uit alle mogelijke genres van drama en soap tot de modernste real life-series. Er is een dramalijn over Evergau en zijn echtgenote (gespeeld door Cécile Heuer) die in het televisieprogramma een eigen kookrubriek heeft en de vaste kandidaat is van het spelletje met kijkersvraag. Er is een verslaggeefster (Beppie Melissen) op lokatie (`Hoor je mij?' `...'). Er zijn natuurfilmpjes uit Ederveens eigen tuin over een met bolle wangetjes kwakende kikker of gonzende bijen op een bloem. Er is erotiek, er is muziek van een playbackende disco-penis. En er is een spannende rubriek `Mislukte bloopers'. Soms schakelen we over naar de dame van de make-up die een kamer verderop zit te niksen. De uitzending van Televisie eindigt net als o.a. Koken met Sterren en Harry Mens' Business Class iedere keer met een gezamenlijke maaltijd, en daarna volgen nog real life-beelden vanuit het echtelijke bed van de Evergaus. In de woorden van Ederveen: ,,Alles zit er in.''

Als raamwerk is de formule van Televisie geslaagd. Het biedt Ederveen en Holleman genoeg structuur om uit een bonte verzameling fragmentjes en gevonden beelden een boeiende serie te maken. Het materiaal halen Ederveen en Holleman van overal. Een deel komt van kunstenaars en soms zijn het journaalbeelden of foto's uit het album Willy Vierboom, de man die op de foto ging met 4.000 beroemdheden.

Ederveens en Hollemans Televisie levert wekelijks dertig spannende televisieminuten op. Het zou kunnen uitdagen tot bezinning op het medium, als het daar niet veel te lichtvoetig voor was. Je zou het kunst mogen noemen, al heeft het die pretentie niet. Het is voortdurende amusant en vaak heel erg grappig. Televisie glijdt van vorm naar vorm. ,,Ik wil niet in het vaarwater waar alles al gevaren is'', aldus Ederveen. Wie slaperig kijkt, weet niet wat hij mist.

Televisie, Ned.3, 23.10-23.35u.