De bondskanselier bungelt aan een hengel

De Keulenaren houden niet alleen van bier en verkleedpartijen, ze nemen tijdens het carnaval ook graag politici op de korrel.

,,D'r Zug kütt'', de stoet komt, schreeuwt de uitgelaten menigte na uren wachten. Al om elf uur 's morgens, drie uur voordat de stoet daadwerkelijk zou verschijnen, hadden horden geschminkte en verklede toeschouwers zich verdrongen op het plein bij de Keulse Dom. Totaal stonden er ruim 1,5 miljoen mensen langs de route, zou 's avonds een tv-presentator jubelen.

De spectaculaire `Rosenmontagzug' trok gistermiddag door de straten van Keulen. Deze spectaculaire optocht wordt beschouwd als het hoogtepunt van het carnaval. Traditionele carnavalsverenigingen in eigen uniformen, baretten met veren en stevige laarzen worden afgewisseld door groepen die zijn uitgedost als glas bier, als zakjes frites, als paddestoelen, als koeien, als Oosterse prinsen of als heksen. De een ziet er nog fantasievoller en kleurrijker uit dan de ander, maar allemaal zijn ze uiterst professioneel verkleed. Er volgt een eindeloze stroom dansmariekes, muziekkorpsen, versierde paarden en bijna 100 praalwagens in de vorm van draken, zwanen en vissen.

De Keulenaren gaan niet alleen voor de schoonheid, ook nemen ze graag politici op de korrel. Op één van de praalwagens bungelt bondskanselier Gerhard Schröder als een afgekloven visgraat aan de hengel van zijn minister van Buitenlandse Zaken, Joschka Fischer van coalitiepartij de Groenen. De bondskanselier heeft op z'n minst rekening te houden met deze voorheen politieke rebel die tegenwoordig een van de meest geliefde politici van Duitsland is, zo lijkt de bedenker van de wagen te willen zeggen.

Op een andere wagen wordt de reorganisatie in de gezondheidszorg bespot. Een pop stelt de minister van Gezondheidszorg, Andrea Fischer, in een witte doktersjas voor. Zij kijkt met behulp van een houten spatel in de mond van een reusachtige kassa die de ziekenfondspatiënten verbeeldt. Die moeten door haar beleid een steeds hogere eigen bijdrage betalen. Ze vinden dat ze financieel worden uitgekleed. ``Wie A zegt moet ook Betalen', staat op een bord.

Ook andere maatschappelijke onderwerpen komen tijdens het carnaval aan bod. Zo blijkt de Deutsche Bundesbahn te kampen met vertraagde treinen. Op een wagen die het Centraal Station in Keulen voorstelt wachten een lijk en een oude man met een baard tot op zijn knieën op de trein. Het motto: `Kijk niet op een uurtje'.

De professionaliteit van de wagens blijkt ook een handicap te kunnen zijn. Persiflages op oud-bondskanselier Helmut Kohl die vanwege illegale partijdonaties in opspraak is ontbreken bijna geheel. Niet omdat de carnavalsvereniging het thema niet zagen zitten, maar omdat de Kohl-affaire te laat kwam om de onderwerpen op de wagens nog aan te passen. ,,Wellicht hebben we volgend jaar veel Kohl-persiflages in de parade'', zegt een van de organisatoren op de radio. Het deert de mensen niet. Ze vinden alles mooi.

Kamelle, Kamelle, schreeuwen ze. Ze worden beloond met een regen van toffees, chocoladerepen en kleine cadeautjes. De deelnemers aan de optocht betalen hun strooigoed zelf. De meesten besteden daaraan tussen de 500 en 1000 mark. ,,Sommige vrienden vinden het bespottelijk dat ik op deze manier geld weggooi'', zegt de in rood-wit uniform gestoken Rolf Hoffmann. ,,Maar ik vind het heerlijk om te geven.'' Naast een tas met snoep heeft hij een arm vol bloemen. Vrouwen krijgen van hem een bloem en een zoen.

Irene Heiman (52) geniet met volle teugen van de langstrekkende stoet. Ze komt oorspronkelijk uit Arnhem maar woont al 33 jaar in Keulen. ,,Alleen de eerste twee jaar moest ik wennen aan het carnaval, sindsdien kan ik niet meer zonder.'' Ze werd net als haar man, een Keulenaar, lid van een carnavalsvereniging. ,,We komen het hele jaar door bij elkaar. Het is een hechte vriendenclub.''

Maar niet iedereen in Keulen heeft het carnaval in zijn hart gesloten. ,,Als je het niet als kind met je ouders hebt meegevierd blijf je altijd een toeschouwer'' meent Kevin Alizad (36) die 13 jaar geleden vanuit Iran naar Keulen kwam. De handelaar in textiel bekijkt het feestgedruis op straat gewoon in zijn dagelijkse kloffie. Desondanks waardeert hij het feest wel. ,,Iedereen vergeet de dagelijkse beslommeringen'', zegt hij. ,,Daarna pakt iedereen met nieuwe energie de draad van het gewone leven weer op.''