Workshop met bonte stoet van balletten

Een speelse sketch, een grappige act, een droom van een duet, een onheilspellend trio en een symbolisch groepswerk. Dat en nog meer presenteerden dansers van het Nederlands Dans Theater in hun choreografie workshop. De workshop wordt jaarlijks georganiseerd. Dansers en vooral choreografen in spé kunnen hier hun prille werk tonen op een groot podium en voor een volle zaal. De workshop is een benefietvoorstelling, waarvan de opbrengst deze keer gaat naar de Nederlandse Kankerbestrijding, Koningin Wilhelmina Fonds.

Meer groen dan rijp waren de vijftien dansstukjes, en uiterst verschillend van aard. Dat bonte vormt de charme van dit programma. En, al valt er weinig écht choreografisch talent te ontdekken, toch is de voorstelling het aanzien meer dan waard. Alleen al omdat de dansers zich eens van een andere kant kunnen laten zien. Zoals Catherine Riesi in haar solo Tempestade de Alma, waarin ze de chanson La vie en rose en daarna muziek van Händel en drums in beweging omzet; ze doet dat met een verrassende flair. Ook blijkt uit het stukje dat ze veel gevoel voor stilering en timing bezit. Nu is dat bij alle NDT dansers uitermate goed ontwikkeld. Dat kan haast niet anders, want met het repertoire van topchoreografen zoals Kylián, Van Manen, Forsythe, Ek en Naharin in het lijf is in alle opzichten aan een degelijke cursus choreograferen voldaan.

Die leermeesters laten hun sporen na in algemene dingen zoals ambachtelijkheid, wat blijkt uit Shirley Essenbooms dromerige duet Steep. Ze kunnen ook een goede grap neerzetten zoals Paula Sanchez in haar hilarische From Hungaria with love. Zonder een uitgekiende timing zou haar dansje op een sofa met een ledenpop al gauw melig worden.

Ramon Reis en Vaclav Kunes zijn bedreven in het maken van lekker beweeglijke duetten. Reis doet dat in Species met twee mannen en maakt dankbaar gebruik van Stefan Zeromski's virtuositeit. Kunes exploiteert in Splinters vooral hoe vindingrijk NDT-dansers met beweging omgaan.

Soms dringt de invloed van leermeesters herkenbaar door in het dansidioom. Forsythe's invloed lees je af aan Landscape with three figures, een trio van Cora Bos-Croese. Dat is mysterieus en omineus van sfeer, mede door de bewust schaars gehouden belichting en door de monotone geluiden. Haar futuristisch aandoende `landschap' biedt een onheilspellende aanblik, en dat intrigeert. Mysterieus maar erg onbestemd is Meyers Restless World, een theatraal werk waarin een vrouw (Nancy Euverink) als een hoge priesteres in een hoepelrok over het podium schrijdt.

Yawa Baobab, een duet met een rondvliegende speelgoedvogel van Karina Quizzo is in aanzet aardig, maar is te zeer op éen lijn uitgewerkt om lang te boeien.

Nancy Euverink maakte als een van de weinigen een groepswerk. In Quietude danst ze zelf de rol van kwetsbare eenling tegenover een uniforme vijandige massa. Dat mag wat ouderwets zijn, maar ze weet wel hoe je gevoelens van angst en eenzaamheid via dans kunt symboliseren.

Met kop en schouders, zeg maar met de volle lengte van een torso, steekt Jorma Elo met zijn Scenes from a Marriage boven dit alles uit. Gitaarmuziek begeleidt een wonderschoon (gedanst) harmonieus duet met Bos-Kroese en Patrick Marin.

Wat zich aan de achterkant van die schone schijn afspeelt, zien we op filmpjes die geprojecteerd zijn op schermen. Met krampachtige omhelzingen, die meer op wurggrepen lijken, prenten Johan Inger en Bregje van Balen ons in hoe verstikkend een huwelijk kan zijn.

Inhoud en vorm sluiten bij Elo's stuk perfect op elkaar aan. Dans, muziek, film- en toneelbeeld zijn voorbeeldig met elkaar verbonden. Dit volwassen werk verdient vaker te worden gezien.

Gezelschap: Nederlands Dans Theater. Choreografie Workshop. Gezien: 4/3. Lucent Danstheater, Den Haag.