Smashing Pumpkins

De aanloop tot het verschijnen van de vijfde cd van de Smashing Pumpkins was rommelig. Billy Corgan moest onlangs concerten afzeggen wegens stemproblemen, en de groep verloor manager Sharon Osbourne (vrouw van Ozzie) die ontslag nam om `medische redenen'. ,,Billy Corgan maakt me misselijk'', liet Osbourne weten. Bovendien vertrok eerder al bassiste en mede-oprichter van de band, D'Arcy Wretzky.

Het werd langzamerhand spannend of de groep ondanks dit soort perikelen nog een Pumpkins-waardige cd zouden uitbrengen. De nieuwe cd heet MACHINA/ the machines of God en moet een terugkeer zijn naar de door gitaar en woede gedreven nummers van de eerste jaren.

De muziek is overrompelend. Alsof Corgan tijdens een hevige hagelbui staat te zingen, zo klinkt het in het openingsnummer The Everlasting Gaze; zang en gitaar zijn maar met moeite te onderscheiden in het geraas. Veel nummers hebben een `gelaagde' klank: veel metalig gesuis met daarin nog galmende gitaarloopjes en de melodieuze, zware drums van Jimmy Chamberlin. Door de vele echo en effecten lijken de instrumenten ver uit elkaar te zijn, waardoor het geen zooitje wordt.

Maar echt imposant wil het ook niet worden. Op een paar nummers na (Everlasting Gaze, Try Try Try), zijn de nieuwe liedjes bijna allemaal te eentonig. Corgan haalt uit, laat zijn mooie stem rollen, maar weet te weinig dynamiek binnen te nummers brengen. En te veel galm. De Pumpkins hadden de bedoeling een gedreven plaat te maken - het werd de meest bombastische uit hun oeuvre.

Smashing Pumpkins. MACHINA/ the machines of God (Virgin 7243 48936)