Mooi contrast in Vesuvius

Een gedreun en gegrom uit de diepte, een gillend alarmsignaal. ,,Het is begonnen'', zeggen de jongens en meisjes in Vesuvius als uit één mond. Ze hebben gereageerd op de contactadvertentie van een van hen: `Wie pleegt er samen met mij zelfmoord? Op de vulkaan Vesuvius?' Nu wordt het menens: de aarde keert zich binnenstebuiten en de dood, waar ze weken naartoe hebben geleefd, is ineens heel dichtbij.

Zo dichtbij dat de twijfel toeslaat. Want je kunt je wel down voelen, maar of dat betekent dat je er echt een eind aan wilt maken, dat is nog maar de vraag. Misschien wil je gewoon wat meer rust en wat minder stress, wat meer begrip en wat minder gezanik. Aarzelend komen de bekentenissen eruit, onderbroken door protesten van de anderen: ,,O jee, nu gaat-ie gevoelig worden!''

Lief zijn ze niet voor elkaar, deze vier suïcidalen. Wie weg wil wordt uitgemaakt voor verrader; de groep keert zich tegen het individu; er is geen leider maar wel een moorddadige dwang. Krachttermen vliegen over en weer, er wordt geschreeuwd en ruziegemaakt, in staccato-taal, zoals altijd in teksten van Oscar van Woensel.

Maar regisseur Daniëlle Wagenaar last ook tedere momenten in, en bijna-vrolijke. Het strakke spel van de in grijze kleding gestoken acteurs krijgt soms een lossere toets door het gewandel over de leuningen van een stel olifant-achtige banken en de snelle dialogen contrasteren mooi met de poëtische solo's.

In de wereld van het jongerentheater, dat vaak zo hinderlijk flirt met geweld en de hippe party-cultuur, is Het Syndicaat een delicaat en integer gezelschap.

Voorstelling: Vesuvius, door Het Syndicaat. Tekst: Oscar van Woensel; vormgeving: Jasmine Louist; regie: Daniëlle Wagenaar. Spel: Herman van Baar, Olga Beemster, Mattijn Hortemink, Tirza de Jong. Gezien: 17/2 Toneelschuur, Haarlem. Tournee t/m 10/5. Inl.: (020) 6168744.