Een kopie van elkaars succes

Op het WK tafeltennis voor landenteams was Danny Heister de op een na beste speler. Maar de nationale titel bleef in het bezit van zijn partner Trinko Keen. ,,Op de NK zien ze mij niet meer terug'', mopperde Heister.

Grijnzend wees Trinko Keen gisteren een lokale journalist terecht die zijn artikel al voor de finale van de NK tafeltennis van een kopsuggestie had voorzien. `Jeugd breekt niet door, Heister weer kampioen'. ,,Leuk hoor om dat te lezen als je nog moet spelen'', sprak Keen uitdagend. Op grond van zijn prestaties op het WK voor landenteams in Kuala Lumpur leek de 27-jarige aanvaller in een tweegevecht met zijn één jaar oudere partner Danny Heister ook weinig aanspraak te kunnen maken op de nationale titel. ,,Maar ik heb het succes van Danny snel weten te kopiëren'', zei Keen nadat hij zijn titel (21-13, 21-16, 17-21 en 21-14) had geprolongeerd.

Zo gaat de meer filosofisch ingestelde Keen tegenwoordig om met de speler, die zowel concurrent als compaan is. Vroeger konden de vaandeldragers van het Nederlandse tafeltennis maar moeilijk omgaan met hun rivaliteit. Het succes van de een had een remmende uitwerking op de ander. ,,Die tijd ligt allang achter ze, de jongens zijn volwassen geworden'', zegt Bab Barens, fitnesscoach van Heister. ,,We trekken ons nu aan elkaar op'', verklaren Heister en Keen instemmend. Op het EK in Eindhoven in 1998 beleefde Keen zijn internationale doorbraak met een bronzen medaille. Twee weken geleden maakte Heister ,,een spectaculaire sprong voorwaarts'' bij het WK voor landenteams.

De wat meer onderkoelde Amsterdammer versloeg in Maleisië erkende wereldtoppers als de Hong Kongchinees Gueng, de Belg Jean-Michel Saive, de vroegere Franse wereldkampioen Gatien en de oude Waldner, die met Zweden de wereldtitel veroverde. Desondanks keerde Heister met gemengde gevoelens terug naar Nederland in de wetenschap dat hij tegen Italië een unieke kans op een medaille had laten liggen. De man in vorm blokkeerde in de kwartfinales uitgerekend tegen de onbekende Italiaan Mondello en moest daardoor Waldner voorrang verlenen als de beste speler van het WK-toernooi. Ook Keen klopte Gueng en hij verraste tevens de Zweedse veteraan Persson.

Toch besefte hij in de schaduw te hebben gestaan van Heister. ,,Tijdens de warming-up voor het duel met Zweden beukte Danny elke bal langs me heen.'' Nog niet zo lang geleden zou Keen daardoor in een ernstige depressie zijn geraakt. Niemand kon zo met zichzelf overhoop liggen als de sensibele Trinko Keen. Zijn zus Gerdie, van wie hij in het tafeltennis afscheid nam door nog één keer met haar in het mixed-dubbelspel uit te komen, werd door Emily Noor ooit ,,een koelkast'' genoemd. Bij broer Trinko kan het innerlijk vuur zo hoog oplaaien dat zijn zelfvertrouwen er door verdampt.

Maar de keiharde competitie in de Duitse Bundesliga heeft hem gehard en door een mislukte voorbereiding laat Keen zich niet meer uit zijn evenwicht brengen. Hij raakte in de training met Heister geen bal en speelde een kwartier later zijn beste wedstrijd tegen Persson. Andersom kan het ook. Heister sleepte in een titanengevecht met Jean-Michel Saive – de voormalige nummer één van de wereld – de beslissende zege op België uit het vuur, nadat hij vier matchpoints had overleefd. Enkele uren later herkende Heister zichzelf niet in het duel met de Italiaan Mandello. ,,Met die ups en downs hebben we leren leven'', zegt Keen.

Niet langer worden Heister en Keen door de internationale concurrentie beschouwd als twee flierefluiters, die af en toe een uitschieter beleefden. ,,We hebben respect afgedwongen'', meent Keen. ,,Dat merkten we aan de reacties van de Belgen, nadat we ze hadden verslagen. Vroeger hadden we altijd ruzie met ze, werden we door de broertjes Saive uitgescholden. Ze verweten ons dat we dikke nekken hadden. De grote jongens geven ook niets weg. Maar ze accepteren nu dat ook wij tot de wereldtop behoren. Ik heb ook gemerkt dat je het respect zo weer kwijt bent. Je hoeft maar één belangrijke wedstrijd te verliezen en er wordt weer aan je getwijfeld. Het duurt jaren voor je een winnaar bent en na een dag kun je een loser zijn.''

Met die onzekerheid heeft Keen lang genoeg geworsteld, al uitte hij dat veel extremer dan Heister. Maar de contrasten in hun karakters zijn nu elkaars complementen geworden. ,,Ik wil alles naar mijn hand zetten en ik ben daardoor kritischer ingesteld dan Danny'', zegt Keen. ,,Hij heeft me de betrekkelijkheid van het spel voorgehouden. Danny heeft mijn filosofie altijd al geaccepteerd, omdat hij in feite heel bescheiden is. Ik heb mezelf gedwongen zijn denkwijze te omarmen, want mijn middelen om de weg naar boven te volgen, waren ontoereikend.''

Dankbaar spiegelde Keen zich in Kuala Lumpur dus aan de triomftocht van Heister. ,,Ik heb voor het eerst ervaren hoe het voelt om zijn spoor te volgen'', constateerde Keen. ,,Danny maakt niet alleen mij sterker, maar ook ons dubbel en het team. Daardoor strijden we straks op de Europese kampioenschappen in Bremen op drie fronten mee. We kunnen nu ook overtollige emoties uitbannen. In feite doen we zaken met elkaar en dat proberen we zo goed mogelijk te doen door elkaar te inspireren. Danny had succes op het WK en ik vroeg me meteen af: `hoe komt hij aan dat succes?' Zonder het antwoord te weten, heb ik zijn succes willen kopiëren.''

Wilde Keen zijn derde nationale titel ook aan Heister opdragen? Keen, lachend: ,,Ik houd nu een lofzang op Danny, dat is wellicht een beetje overdreven. Maar we zeggen elkaar altijd de waarheid.'' Nog niet zo lang geleden hield Heister bepaald geen lofrede op zichzelf. Bij de Open Duitse kampioenschappen verloor hij al in de eerste ronde van een Duitse nobody. Cynisch verklaarde Heister toen na de Spelen in Sydney een eeuwig durende vakantie te hebben geboekt. ,,Ik heb hem voorgehouden dat de wereldkampioenen Waldner en Persson al dik in de dertig zijn'', vertelt fitnesstrainer Barens. ,,De beste jaren van Heister en Keen moeten nog komen, ze boeken nog steeds progressie.''

Maandenlang werkte Heister aan zijn herstel na chronische knieklachten. ,,Zat ik omringd door bejaarde vrouwen in een krachthonk heel lullig met gewichtjes van twee kilo te stoeien.'' Op het WK voor landenteams stelde Heister vervolgens zijn kandidatuur voor een EK-medaille en met Keen droomt hij van een olympische medaille in het dubbelspel, want dat project staat nog steeds centraal in hun door NOC*NSF gekoesterde missie. Heister beschouwde de Nederlandse kampioenschappen dan ook als een verplicht nummer. ,,Die speel ik alleen om mijn sponsors te behagen en om me ook een keer te tonen aan het Nederlandse publiek'', zei Heister vorige week.

Terwijl Keen zich nog een keer wist op te laden, ebde de motivatie bij zijn enige concurrent snel weg. ,,In deze ambiance kan ik het niet opbrengen voluit te gaan'', verontschuldigde Heister zich. Uiteraard haalde hij met Keen achteloos de voor hen gereserveerde titel in het dubbelspel op. De finale in het enkelspel kende een hoge amusementswaarde met talrijke, briljante rally's. ,,We hebben zelden beter tegen elkaar gespeeld'', vond Keen. ,,Vroeger capituleerde een van ons heel snel, dat gebeurde nu niet.''

Toch legde Heister zich snel neer bij de nederlaag. Zes of zeven nationale titels, wat maakt het uit? Zelfs hun jonge teamgenoten Kalun Yu en Jorg de Cock waren in de halve finales niet meer dan welwillende sparringpartners voor de nummers één en twee van Nederland. Slechts één keer had Heister na zijn terugkeer in Nederland het batje ter hand genomen. ,,En dan win ik nog met twee vingers in mijn neus van De Cock'', zei hij, hoofdschuddend. ,,Ik vraag me af waarom ik nog op de NK verschijn. Ik heb nog geen definitieve beslissing genomen. Maar wat mij betreft, kom ik hier niet meer terug. Ik vond de NK een anti-climax na dat intense WK-toernooi.''