Favoriete Gedicht

Over `het beste gedicht van de afgelopen eeuw' zal men het wel nooit eens worden. Maar zelfs over een zeer goed gedicht is twijfel mogelijk. Van de zo hoog geprezen `Herinnering aan Holland' van Marsman bestaat namelijk een merkwaardige variant, die een geheel andere invalshoek vertoont dan het genoemde gedicht met zijn vaderlandslievende inhoud. Niet opgenomen in de verzamelde verzen. De tekst luidt (met authentieke interpunctie):

DENKEND AAN HOLLAND

Soms heb ik heimwee

naar dat land, en zijn zee.

maar als ik denk aan de menschen

wordt het verlangen gesmoord.

ik heb in hun zielen

geen spoor van weerklank gehoord

van de ontzaglijke ruimte

waarin zij leven;

naar het accoord,

dat dag en nacht

langs hun kust wordt gehoord,

of naar de macht van hun beemden;

slechts hun ziel is met duister behangen

gelijk hun hemel.

gloed en verlangen,

hartstocht en onbevangen geloof

zijn in hun bedompte gebeden

langzaam maar zeker

gedoofd.

H. Marsman

Marsman zond mij dit gedicht in maart 1937 ter plaatsing in het Groninger Studenten Weekblad Der Clercke Cronike, maar heeft het blijkbaar later verworpen. De liefde tot zijn land was Marsman aangeboren, die tot de inwoners niet, dunkt me.