SMELTKROESMUZIEK VAN SIMENTERa

Is het toeval dat de platenindustrie steeds meer `exotische' eilanden afstroopt? Of zit er een systeem achter: arm aan geld, dat is rijk aan muziek? Nu bijna iedere Cubaan een cd heeft gemaakt lijkt het de beurt aan Madagascar en Kaap Verdië.

Van de laatste eilandengroep komt Simentera, een negen-koppig collectief onder leiding van multi-instrumentalist Mario Lucio Sousa.

Op Cabo Verde en Serenata tekent deze voor vrijwel alle composities, maar sommige daarvan klinken zo vertrouwd in de oren dat je je afvraagt of hij ze niet `uit de lucht' heeft geplukt.

Dat er in de club ook een saxofonist zit, maakt al duidelijk dat het collectief Simentera niet streeft naar `pure' traditionele muziek. Uit het repertoire blijkt vervolgens dat men verder kijkt dan Kaap Verdië klein is (ongeveer de provincie Brabant). In het snarenspel duikt Zuid-Amerika op en in de koorzang zit soms een scheut Zuid-Afrika.

Het eindresultaat is een pittige soort smeltkroesmuziek (met ook Portugal erin, al was het maar door de taal) waar het prettig op wiegen en meezingen is. Wie de trompettist is in het openingsstuk `Dor di Amor' vermeldt de proefpersing niet, maar hij past wonderwel in het geheel.

Van 2 tot en met 6 maart treedt Simentera achtereenvolgens op in Antwerpen, Utrecht, Rotterdam, Amsterdam en Haarlem.

Simentera: Cabo Verde en Serenata (Piranha 1468). Distributie: Central Distribution.