Een nacht op de Holterberg

Voor bezoekers die uit zuidelijke richting arriveren, doet de Holterberg tevergeefs zijn best boven het landschap uit te steken. En als in Holten aangekomen nog niets van maar enige heuvelachtigheid blijkt, beginnen we ons zorgen te maken. Maar aan de andere kant van het centrum vertoont de weg zowaar enige helling. Echt hoog wordt het niet, desondanks hebben we af en toe tussen de bomen door een pastoraal uitzicht op het omringende landschap. Bovenaan de berg ligt, gul omringd door groen, Hoog Holten.

Hotel-restaurant Hoog Holten is gevestigd in een voormalig jachthuis uit 1919. Het rietgedekte huis in cottagestijl ziet er uit alsof miss Marple elk moment naar buiten kan komen. Naast de voordeur staat een arrangement van een kruiwagen, een bankje en vele plantenpotten, een geromantiseerd country life tafereel. Ook binnen is de sfeer Engels en huiselijk. Bij de onlangs voltooide opknapbeurt hebben de jonge eigenaren er alles aan gedaan de oude ambiance in ere te herstellen. Het ziet er, met gloedvolle kleuren, warm en verzorgd uit. Her en der staan tableaux non-vivants, zoals een partij handgedreven koffiemolens en een setje semi-antieke naaimachines. In de hal een oude telefooncentrale, in het restaurant gevulde glazen voorraadpotten en een likeurkoffertje, dat valt te begrijpen. Maar wat doen zadels in de slaapkamergang?

De kamers zijn genoemd naar Engelse fabels. Onze kamer heet `De vos en het lam'. Binnen hangt de tekst van de fabel aan de muur. Het lam komt, zoals te verwachten was, jammerlijk aan zijn einde. Gevoelige naturen kunnen beter overnachten in `De koning der duiven'.

Het interieur is uitgevoerd in gedempt rood, wit en groen. Onze kamer is comfortabel, maar niet overdreven luxueus. Er is wat weinig licht om prettig te lezen en de stoeltjes zijn berekend op fragiele miss Marples. Gelukkig is er ook een zitje op het balkon en in de lounge, in de serre en op de grote terrassen zijn er stoelen in overvloed. En ter verhoging van het Engelandgevoel staat er, inbegrepen in de prijs van 170 gulden, een schaaltje Quality Street toffees op de kamer klaar.

Absolute rust heerst er niet. Af en toe komt in de verte een trein langs, dat is de keerzijde van dichtbij het station zitten. Als je het tijdstip van aankomst laat weten, halen ze je van het station af. Dat is geheel in de stijl van het huis. Ze geven je hier het gevoel echt te gast te zijn.

Het slaapt lekker op de Holterberg en we melden ons pas tegen het scheiden van de markt voor het ontbijt. De andere gasten hebben zich al te goed gedaan aan het buffet en voor de ƒ22,50 die het ontbijt vergt, is er weinig keuze meer over. In Holten geldt: alleen de morgenstond heeft ontbijt in de mond.

Voor ons geen nood, er staat nog een lunch op het programma. Als het niet zo hard regende, hadden we de rest van de ochtend kunnen doorbrengen op de tennisbaan in de tuin, een wandeling kunnen maken of een fiets kunnen huren voor een tocht door de uitgestrekte bossen. De sfeervolle bibliotheek biedt uitkomst. Er is een ruime keuze uit actuele kranten en tijdschriften. De boeken zijn wat ouder, maar wie van Fabricius houdt, komt aan zijn trekken. De belangen van de Engelstalige literatuur worden gediend door Cronin, die zeer op zijn plaats is in deze omgeving, en Barbara Cartland, ooit 's werelds beroemdste stiefoma.

Sinds vorige maand is Hoog Holten aangesloten bij de Jeunes Restaurateurs d'Europe om de gastronomische kwaliteiten te profileren. Voor 125 gulden per persoon, inclusief een wijnarrangement, kiezen we uit de kaart drie gangen. De kok toont in elk geval ambitie. Hij heeft elders zijn licht opgestoken, maar levert ook een eigen inbreng. Geslaagd zijn de kleine loempia's met krab, gekonfijte kip en koriander. Origineel, zij het een tikje gezocht, is de zult van kwartel in wekpotje, geserveerd met een gekonfijt kwartelpootje en gebakken eendenlever op andijviesalade. Fraai gegrild is de zeebaars met maanzaadspätzli.

De attente en opmerkzame jonge vrouw in de bediening is goud waard. Ze licht de wijnkeuze overtuigend toe, ze peilt onze reacties op de gerechten – de kaart is net nieuw – en ze verzorgt en passant de public relations.

Al tafelend nemen we dankzij een ets aan de muur kennis van een ,,tragisch en aandoenlijk tafereel''. Op 16 juli 1829 was Holten ,,eene prooi der vlammen''. De kerk, en alles wat daarin zat, de toren, tweeënvijftig huizen, zeventien schuren en de school gingen verloren. De verslaggever eindigt met de wens ,,dat Holten eens in schonen bloeij zoo uit zijn puinen rijs, en spoedig van weldadigheid ons geve het bewijs''. Dat wordt anno 2000 geleverd in Hoog Holten.