Sluiter voert spektakelstuk op bij zijn grandslamdebuut

Bij zijn debuut op een grandslamtoernooi voerde Raemon Sluiter vandaag op baan 11 van Melbourne Park meteen een spektakelstuk op. Geruisloos had de 21-jarige Rotterdammer zich door de kwalificaties geworsteld. Overmorgen zal heel Australië de Nederlandse tennisser kennen als hij de met blessures tobbende publiekslieveling Mark Philippoussis mag uitdagen. Sluiter forceerde zijn doorbraak in een marathonpartij tegen Andrea Gaudenzi van drieënhalf uur en vijf sets (3-6, 6-1, 3-6, 6-3 en 13-11), waarin hij op 7-6 zelfs een matchpoint voor de Italiaan overleefde.

Heel even liet Sluiter zich gaan na de 24ste game in de vooral mentaal slopende vijfde set. ,,Even de spanning uit mijn lijf brullen'', zei hij lachend. Verder had Sluiter zich opmerkelijk koel getoond in het gevecht met de ervaren Gaudenzi, die theatraal gedrag niet schuwde. Emoties toont Sluiter slechts als hij de voetballers van Feyenoord aanmoedigt. ,,Ik hoop dan ook dat ik tegen Philippoussis op het centre court speel, dan doe ik net of ik in een volle Kuip mag optreden'', sprak Sluiter.

Met zijn vriend en trainingspartner John van Lottum had hij gisteren in Melbourne nog een potje gevoetbald. ,,Zij het met een rugbybal, want een voetbal kun je in Australië bijna niet kopen.'' Hij was ook de eerste om zijn fraaie prestatie tegen Gaudenzi te relativeren. Sluiter, met een ironisch lachje: ,,Ik heb meteen mijn ouders gebeld. Die zeiden: `ben je helemaal gestoord om ons midden in de nacht wakker te maken, omdat je een potje tennis hebt gewonnen?' Nee hoor, ze waren blij voor me. Mijn vader moest toch om half zes op. Hij is conciërge aan het lyceum, waar ik mijn Havo-diploma heb behaald.''

Zolang de nummer 6 van Nederland nog ver verwijderd is van een plaats in de top-100 stelt hij zich bescheiden op. Of Sluiter nu als local hero op een wildcard rekende voor het toernooi in zijn woonplaats Rotterdam? ,,Ja, voor het kwalificatie-toernooi'', sprak hij adrem. ,,Volgende maand pak ik gewoon weer tram 4 vanuit Hillegersberg naar het Centraal Station om vervolgens met de metro naar sportpaleis Ahoy' te reizen. Zo is het leven van een tennisser, die normaal gesproken alleen de Challengers kan spelen. Ik verdien mijn geld door competitie te spelen bij Halfweg. Met het prijzengeld dat ik nu al in Melbourne heb verdiend (18.000 Australische dollar, red.) kan ik weer maanden vooruit.''

Net als Santoro, Byron Black en Gambill slaat ook Sluiter zowel de forehand als de backhand dubbelhandig. Die merkwaardige techniek is volgens hem uit nood geboren. ,,Ik tenniste ooit als kind op het schoolplein met een te zwaar racket'', vertelde Sluiter. ,,Dat kon ik alleen met beide handen vasthouden. Ik heb mijn grip daarna nooit meer veranderd. Je moet mij een bal met één hand zien slaan. Dan win ik in Rotterdam het journalisten-toernooi niet eens. Ik maak het mezelf natuurlijk niet makkelijk. Ik moet altijd een stap meer doen dan mijn tegenstander. Als Philippoussis de ballen met 230 kilometer op me afvuurt, heb ik helemaal geen tijd om met twee handen te retourneren.''

Jarenlang trachtte Sluiter met zijn leeftijdsgenoot Peter Wessels de top te bereiken. Wessels is inmiddels een stap verder dan de pupil van Ad Luttikhuis en Flip van Betuwe uit de tennisschool in Enschede, die de afgelopen jaren weinig progressie boekte. Zo weigerde Sluiter in Rosmalen te profiteren van een baaldag van de Duitse vedette Tommy Haas. ,,Zulke kansen krijg je niet wekelijks'', besefte Sluiter. Bij zijn vierde poging om zich te kwalificeren voor een grandslam was het wel raak. ,,Ik geloof dat ik alleen op het Nederlandse indoorkampioenschap een vijfsetter heb gespeeld'', zei Sluiter. ,,Ik hield me voor de vijfde set tegen Gaudenzi voor dat ik niet opnieuw een kans voor open doel wilde missen.''

Sluiter scoorde echter met verve, al werd hij door zijn landgenoten pas laat opgemerkt. Traditioneel creëren de Nederlandse supporters op Melbourne Park een carnavaleske sfeer, waarin de tennissers zich schaatsers of voetballers wanen. Een uitbundig legioen was vandaag getuige van de afgang in drie sets (6-4, 6-1 en 6-3) van Jan Siemerink tegen de Australische dubbelspecialist Todd Woodbridge. Richard Krajicek was tijdens zijn demonstratie tegen Fabrice Santoro (6-1, 6-2 en 7-5) minder ingenomen met de luidruchtige bijval van de in oranje gehulde fans, die zijn zwangere vrouw Daphne Deckers uitnodigden ,,bij ons te komen zitten''.

Sloten bier hadden de Hollandse vakantiegangers al gedronken, toen Sjeng Schalken het voorbeeld volgde van Sluiter en Krajicek. In drie sets (7-6, 6-4 en 7-6) rekende de Limburger af met de Spaanse gravelspecialist Galo Blanco, waardoor hij wederom Andre Agassi zal ontmoeten. ,,Maar op de snelle banen in Melbourne zal ik minder plezier beleven aan die partij dan vorig jaar in Stuttgart en Parijs'', mopperde Schalken. ,,Als Agassi me een moordend tempo oplegt, kan ik het vergeten.'' Misschien moet Schalken eerst een potje voetballen met Sluiter om in de juiste stemming te raken.