Column

Laatste dag

Een van de zwarthandelaren kwam zijn grote, door mijn afgelasting zinloos geworden partij van bijna honderd kaartjes aan de kassa van de Amsterdamse Stadsschouwburg inleveren en kreeg van de dienstdoende mevrouw te horen dat de partij alleen kaartje voor kaartje kon worden teruggeboekt. De terugneemactie nam meer dan drie uur in beslag! Humor? Ik vind van wel. Zeker als je weet dat ze ook alle kaartjes in een keer had kunnen terugnemen.

Afgelopen maanden is mij vaak de vraag gesteld hoe die ranzige regenjassen aan zoveel kaarten kwamen. Het antwoord is simpel: de verkoop was in stilte begonnen, de handelaren liepen met grote pakken geld op het Leidseplein en spraken studenten aan met de vraag of ze binnen een minuut vijftig gulden wilden verdienen. Ze moesten dan alleen even de vier kaarten van de familie Jonkers ophalen. De familie Jonkers bestond uiteraard niet en de kaarten waren een minuut daarvoor telefonisch met het gsm'tje van de handelaar besteld. Onderhand dat de studente binnen was, had hij de schouwburg alweer aan de lijn en bestelde hij vier kaarten op naam van Jansen, De Jonge of De Vries. Hierna sprak hij een ander aan en zo ging de handel vrolijk door. Ook werden er gewoon kaartjes zonder reservering aan de kassa gekocht. Achteraf hebben wij kunnen berekenen dat de mannen van de vierentwintighonderd kaarten er ongeveer zestienhonderd in handen hadden. Gemiddeld hadden ze er een kleine tweehonderd gulden op willen verdienen, dus had men een kleine drie ton aan de voorstellingen kunnen overhouden. Op het ogenblijk wordt er op mijn kantoor gebroed op een aantal manieren om volgend seizoen de kaarten zo eerlijk mogelijk te verdelen. Helemaal waterdicht zal het systeem nooit worden, maar we komen wel een aardig eind in de richting.

Ondertussen ben ik de kaartjesaffaire meer dan zat en hoop ik het nooit meer mee te maken. Allemaal zinloze energie. Toch was het nodig dat ik me er persoonlijk mee bemoeide. Waarom? Een voorstelling is nou eenmaal een spel tussen publiek en artiest en die moeten wel een beetje op dezelfde golflengte zitten. En publiek dat voor mij tweehonderdvijftig gulden betaalt, heeft niets van mij begrepen en zal op iedere grap verkeerd reageren. Dus was het ook een kwestie van kwaliteitsbewaking van mijn eigen voorstelling. Plus een solidariteit met mijn publiek, dat ik in de loop der jaren met grote vrolijkheid heb opgebouwd.

Wel heb ik erg genoten van alle reacties. Allereerst slibden mijn e-mail en postbus dicht met solidariteitsbetuigingen en wat mij opviel was dat alle mensen, die gewoon kaartjes hadden gekocht, ze met opgeheven hoofd terugbrachten. Ik was dan ook blij dat ik voor hen nog een extra gewone voorstelling heb kunnen geven.

Verder heb ik in artistiek opzicht weinig last van de affaire gehad en dat heeft vooral te maken met mijn voortreffelijke kantoor, dat al het vuile werk heeft opgeknapt. Ik heb me rustig kunnen concentreren op mijn conference en betreed vanavond met opgeheven hoofd het podium. De affaire heeft, op een klein moment na, de conference niet gehaald. Waarom niet? Er zijn belangrijker dingen. Veel belangrijker dingen zelfs.

Vanavond om kwart over tien beslis ik persoonlijk of ik `live' de buis op ga of dat de band van afgelopen woensdag wordt uitgezonden. We hebben een hele goede opname en als het vuurwerkgeweld rond het gehorige De la Mar te heftig is, wordt in Hilversum de band gestart. Ik speel dan een vrolijke voorstelling zonder stress en risico, terwijl men op televisie een degelijke registratie ziet. De kick van het live zijn wint het niet van de kwaliteit van de voorstelling zelf. En hierna? Even pas op de plaats. Lezen in plaats van schrijven, kijken in plaats van spelen en reizen in plaats van dromen.

En verder ga ik elke dag naar de Jaap Edenbaan om mijn in- en ingelukkige zoon rondjes te zien schaatsen, terwijl ik met Sjaak Swart over vroeger mag praten. Vroeger, toen Ajax nog op gras speelde, we nog uitkeken naar een Europacupavond en niemand de gore moed had om met nummer veertien te gaan spelen. Zielige Seedorf.