Kiss-Kiss-Kiss

,,Nee, links beginnen!'', hoorde ik een van mijn nichtjes tegen mijn Britse vriend zeggen.

,,Oh, moet 't zo'', zei hij. Ze probeerden het opnieuw en gaven elkaar links-rechts-links een zoen op de wang.

,,Ja, zo'', zei het nichtje tevreden en ze keek toe hoe hij de volgende ook goed begroette met een zoen links, rechts, links.

Mijn vriend is het van huis uit niet gewend, maar hij heeft er geen moeite mee om al het vrouwvolk af te zoenen als we in Nederland op een feestje zijn. En er wordt wat afgezoend in Nederland! Het viel me echt op, de laatste keer dat we in Nederland waren, omdat dat hier in Engeland niet gebruikelijk is.

Handjes schudden zie je hier ook niet veel. Een enkele keer als mensen aan elkaar voorgesteld worden geven ze elkaar wel de hand, maar zelfs dan lang niet altijd.

Daar ben ik nu wel aan gewend. Achteloos laat ik mijn armen langs mijn lijf hangen als ik aan iemand word voorgesteld. Ik ben er wel op bedacht dat ik misschien toch een hand krijg toegestoken en dan zal ik die ook wel aannemen, maar ik neem zelf het initiatief niet meer.

Als mijn schoonvader komt logeren geeft hij altijd aan het begin van zijn bezoek zijn beide zonen een hand, en als hij weg gaat weer. Elke keer valt het me weer op. Het ziet er zo vreemd uit, zo formeel. ,,Is dat nu vader en zoon'', denk ik dan. Of misschien valt het me alleen maar op, omdat ik hier zo zelden zie dat mensen elkaar de hand geven.

Mij geeft hij altijd drie zoenen en ik geef hem er drie – gewoon leuk, spontaan en hartelijk. Maar ik weet dat hij dat alleen maar doet omdat hij mijn gewoonte kent. Zijn dochters krijgen er maar een, of hooguit twee.

Om mensen die ik ken met drie zoenen te begroeten ben ik nog steeds niet afgeleerd. Hoe vaak het me nu al niet is overkomen dat ik bij de tweede zoen weerstand voel – alsof ik een klap in mijn gezicht krijg. Alle alarmbellen in mijn hoofd gaan rinkelen: ,,Karen, je bent hier niet in Nederland!''

Om tijd te winnen forceer ik, overdreven, nog een derde zoen en dan probeer ik me er met een grapje van af te maken: ,,Sorry hoor, dat ik je dwong tot mijn Nederlandse manier van groeten!'' Meer dan een beleefd lachje kan ik nu niet verwachten...

Ik woon hier nu zo lang dat niet alleen mijn schoonvader gewend is aan mijn drie keer zoenen. Opvallend is wel dat er veel meer mannen dan vrouwen mijn begroeting hartelijk en moeiteloos beantwoorden.

Op een avond had zo'n man ons uitgenodigd, samen met nog een stel. We komen binnen en hij en ik geven elkaar spontaan drie zoenen. Ik wend me naar zijn vriend die naast hem staat en bij de tweede zoen beginnen de alarmbellen te rinkelen, maar dit keer gloeiend rood, want hun beide echtgenotes zitten met afgewende gezichten op de bank. ,,Wat nu? Wat nu'', schreeuwt het door mijn hoofd. ,,Ik kan toch niet alleen de mannen zoenen!''

Ik buig me voorover en geef mijn vriendin onhandig een zoen. Hij belandt ergens bovenop haar oor. De andere echtgenote ken ik minder goed en zij is nog stugger. Weer buig ik me voorover. Ik geloof dat mijn wang vluchtig haar wang raakte, maar de zoen blijft in de lucht hangen.

Geschrokken ga ik zitten en ik neem me voor om bij het afscheid geen initiatief te nemen. Eens kijken wat er dan gebeurt. Ondanks alles wordt het een gezellige avond. Wij kennen deze mensen pas drie jaar, maar zij kennen elkaar al een leven lang. Ze zijn elkaars beste vrienden. We lachen veel en drinken veel.

Toch ben ik bij het weggaan mijn goeie voornemen niet vergeten en tot mijn verbazing raakt niemand elkaar aan. Er komt geen hand, geen zoen, geen oor, geen wang aan te pas bij het afscheid nemen. Pfff... ik heb nog veel te leren.