Schedel instrument voor slagwerkgroep

Vier jongens die op een tafel trommelen met alles wat voorhanden is – een telefoonhoorn, lege plastic flessen en een opgerolde krant – wat is dat?

Een antropoloog zou als antwoord eerst met een wedervraag komen en pas dan genuanceerd reageren. Verricht het viertal deze handelingen in de huiselijke kring dan is het waarschijnlijk een uiting van saamhorigheid. Is de context een horeca-gelegenheid dan is het wellicht balorigheid, en ligt escalatie op de loer. Doen zij hetzelfde op een podium en slaan zij daarbij vaak vellen papier om, dan zou het wel eens kunst kunnen zijn. Dat enkele leden van de club, de Slagwerkgroep Den Haag, gisteren doortrommelden op de schedel van één van hen onderstreept hoe vaag de scheidslijn kan zijn tussen verheven kunst en een platte kloppartij.

De groep had gisteren nog meer animerends te bieden. Een triostuk voor 90 procent gevuld met bekkengeluiden, een swingende Ghanese compositie voor vijf trommels, koebellen en schudkalebas, en een werk dat onmiskenbaar van de hand van Frank Zappa was. Met helder ratelende tremolo's op xylofoon-achtige instrumenten aan het begin en eind en in het midden een doorzichtige solo op een Westers drumstel, gespeeld door gast Arno van Nieuwenhuize. De korte gitaarsolo die ook in het stuk was verwerkt had weinig van Zappa en was bij Corrie van Binsbergen in betere handen geweest.

Ouderwetser maar niet slechter klonk het dubbelkwintet van drummer Pierre Courbois, die volgend jaar zestig wordt. Van de stijlen waar hij vroeger actief in was, jazz met `free' of `rock' ervoor, heeft hij al jaren afstand genomen. Voor De Klap schreef Courbois zeven stukken die hij vervolgens door zeven anderen liet arrangeren. De nadruk ligt op doorwrochte kleine big band-muziek die soms de sfeer van de jaren '50 ademt, zoals in de door Paul Stocker gearrangeerde opening. De meeste stukken zijn echter minder plaatsbaar. Een concerto op basklarinet voor Maarten Ornstein, `Anything New?', met een moeilijk thema vol gebroken lijnen en een `Spaans' stuk gearrangeerd door Loek Dikker hebben met elkaar gemeen dat ze nog niet helemaal `zitten'. Dat wil zeggen, wel in het hoofd van de componist maar nog niet onder de musici, al spelen ze soms toch goede solo's, zoals Jan Menu op baritonsax. Alleen in het korte `Encore' van bassist Egon Kracht is plotsklaps iedereen los, met als resultaat een puntig slot van wat bij een gewoon jazzconcert de eerste helft zou zijn. Als zoiets net zo belangrijk is als een voetbaldoelpunt vlak voor de rust dan komt het met dit dubbelkwintet best goed zoals Guus Hiddink, Louis van Gaal en Frank Rijkaard zouden beamen. In dit verband: zou Willem Breuker niet als de wiedeweerga een `Hooligansong' of een `Transferblues' kunnen componeren met het oog op het Euro 2000?

Concert: Klap op de Vuurpijl met o.a. het Pierre Courbois dubbelkwintet en de Slagwerkgroep Den Haag. Gehoord: 28/12 Werkteater, Amsterdam. Verder: 29/12 o.a. de Michael Moore 4 en het Amsterdams Blazerscollectief en 30/12 het Escher Ensemble en opnieuw Pierre Courbois. Radio-uitzending: 29/12 vanaf 20.01 u in het NPS-programma Jazz op Vier.