Het liedje van de eeuw

Laatst zaten we zo'n beetje doodmoe en half bezopen `s nachts terug in de auto, van Den Haag naar Amsterdam. Oud recept vier vrienden in een auto, veels te hard rijden en keihard muziek aan. Wie nog kan die maakt dan ruzie.

,,Nee, man niet wéér dat klotebandje!''

Het gaat om wéér `dont worry baby' van de Beach Boys, maar dan gezongen door Brian Ferry. Persoonlijk mag ik `m wel, Brian, en tegen `don't worry baby' heb ik helemáál niets. Hoe kan een mens, hoe kan een mens iets tegen `don't worry baby' hebben?

`Dont worry baby, don't worry baby, everything will turn out all right.' Vroeger zou ik weggegleden zijn naar een schoolvriendin van nog vroeger, nu gleed ik weg naar voren, naar huis, om snel vrouw en kinderen te pakken.

Ik dacht ook over voorbije tijden.

Dom keek ik naar de zwarte weilanden, toen het geruzie voorin weer begon.

Ja, en nu had Peter gewonnen, naar Bach moesten we nu luisteren, wel even wennen, zo hak, van de ene naar de andere, maar vooruit maar, want Bach mag er ook zijn.

Heerlijk zoeven met Bach kan ook. Zoeven met `Bach in the night', laat gaan.

,,Welk nummer vind jij het beste Hans'', vraagt Marc opeens.

,,Wat ik het beste vind? Hoe bedoel je?''

,,Welk nummer vind jij het beste van de eeuw, het millenniumnummer zeg maar.''

,,Is dat geen HP/de Tijdvraag?''

,,Is dat niet van Mulisch: een HP/de Tijdvraag?''

,,Ja, zou kunnen, weet ik veel, `Sympathy for the devil?', is dat wat?''

Gelukkig, hij houdt z'n mond dicht. Goed is dat eigenlijk, die Bach.