`Heel langzaam keert mijn gevoel terug'

Vandaag viert coureur Wouter van Eeuwijk zijn twintigste verjaardag, grotendeels verlamd, in een ziekenhuis in Maastricht. Hij herstelt langzaam van een race-ongeluk. ,,Ik zie mezelf weer lopen.''

In de afgelopen vier maanden ging er geen dag voorbij zonder bezoek aan het ziekenhuisbed van Formule 3-coureur Wouter van Eeuwijk. En er zijn de vele e-mails, via wouti@formel3.com. Maar de Fin Keke Rosberg, oud-Formule I-coureur en eigenaar van het team waar de Limburger voor reed, heeft sinds dat ongeluk op de Nürburgring, zondag 22 augustus, niet van zich laten horen. En Van Eeuwijks teammanager kwam de zwaar beschadigde helm brengen om net zo snel te verdwijnen als hij was gekomen.

,,Dat heeft me nog het meest teleurgesteld'', zegt de uit Venlo afkomstige coureur, die ogen en mond kan bewegen maar verder grotendeels verlamd is. ,,Deze mensen hebben niet laten blijken dat ze een hart hebben. Na het ongeluk stond er alweer een andere rijder op de stoep bij het team. Dan is autosport hard. Maar het weegt niet op tegen de positieve reacties die ik heb gekregen uit de racerij, waar nog steeds m'n hart en ziel liggen.''

Petten, foto's en steunbetuigingen in andere vormen sieren een prikbord tegenover zijn bed, met handtekeningen van de Formule I-coureurs Ralf en Michael Schumacher, Zanardi, Trulli, Coulthard en wereldkampioen Hakkinen. Achter het bed op kamer E3 van de intensive care-afdeling van het Academisch Ziekenhuis in Maastricht blinkt een peperduur schaalmodel van Schumachers Ferrari. Een vroeg verjaardagscadeau van goede vrienden.

Op de vensterbank, voor het uitzicht over de Limburgse heuvels, staat zijn gehavende helm, een stille getuige. ,,Die heeft m'n leven gered, het is een stukje van mezelf. Als ik ernaar kijk denk ik niet aan het ongeluk, maar aan de mooie dingen uit het verleden. Dat geeft me kracht.''

Van Eeuwijk schetst de oorsprong van zijn racecarrière. ,,Ik kon eerder op een brommer rijden dan op een fiets'', zegt hij trots. ,,Ik was toen vier.'' Vanaf zijn achtste reed hij in karts. In 1996 werd hij Nederlands kampioen. Een jaar later stapte hij in een `éénzitter', in de Formule König in Duitsland. ,,Acht keer op het podium, twee keer viel ik uit.'' In '98 debuteerde Van Eeuwijk in de (Duitse) Formule 3, een moeilijk en pechvol jaar. Dit jaar reed hij voor het team van Rosberg, aanvankelijk met veel problemen. ,,En toen het wat beter ging kreeg ik het ongeluk.''

Het noodlot trof Van Eeuwijk die zondag in augustus op de Nürburgring, in de negende ronde van de Formule 3-race. Nadat zijn wagen in aanraking was gekomen met die van landgenoot Elran Nijenhuis – die wél op bezoek kwam – sloeg Van Eeuwijk met zijn Dallara-Renault in de Castrol S-bocht over de kop. De rolbeugel van de auto brak af, Van Eeuwijk brak een halswervel. Reddingswerkers keerden de auto om en haalden de coureur uit de auto, zonder zichtbare verwondingen maar bewusteloos. Pas enkele weken later kwam Van Eeuwijk uit coma. Van het ongeluk herinnert hij zich niets meer.

,,Aan de ene kant heb ik veel pech gehad omdat mijn toekomst in het racen over is. Maar ik heb ook veel geluk gehad dat ik levend uit die auto ben gekomen, mede dankzij het medisch team ter plaatse.'' Eerst werd hij via de mond beademd, nadien werd in het ziekenhuis in Trier een incisie in zijn luchtpijp gemaakt. Langs die kunstmatige weg ademt Van Eeuwijk nog steeds. Hij mist de kracht om te hoesten.

Toen Van Eeuwijk voor het eerst wakker werd, reageerde hij allerminst geschokt. ,,Toen ze me vertelden wat ik had, dacht ik, het zal wel. Iedereen komt toch lopend het ziekenhuis uit? Tegen m'n ouwe kartmonteur zei ik dat ik er over een paar weken wel weer zou staan.''

Al snel drong de ernst van de situatie tot Van Eeuwijk door. ,,Ik dacht, wat moet ik met m'n leven. Ik kon alleen met m'n ogen knipperen en m'n mond bewegen. Zo hoefde het voor mij niet.'' Zijn pessimisme verdween op slag toen hij een videoband kreeg met het verslag van een Formule 3-race, door collega's en journalisten voorzien van goede wensen. Een Duitse verslaggever sprak de hoop uit dat hij de Nederlander bij het begin van het nieuwe seizoen weer in goede gezondheid en in een goede stemming op het circuit zou treffen. ,,Dat is het keerpunt geweest, het moment dat ik echt verder wilde. Toen ben ik er voor gaan vechten.''

Als op 14 april in het Belgische Zolder het Formule 3-seizoen begint, wil Van Eeuwijk de Duitser daar de hand schudden. En pas dan wil hij zich laten fotograferen. Nu deinst hij daarvoor terug. Hij wil zichzelf niet zien, vooral niet met dat buisje in zijn luchtpijp. ,,Ik heb mezelf niet in de spiegel gezien. Ik voel aan m'n lichaam dat ik daar nog niet klaar voor ben. Als ik in Hoensbroek als een sportman aan het revalideren ben, waarschijnlijk vanaf half januari, ben ik bereid weer in de spiegel te kijken. In april mogen ze zoveel foto's van me maken als ze willen.''

Op de tv in zijn ziekenhuiskamer bekeek Van Eeuwijk zijn ongeluk ongeveer zeven keer, op een videoband. ,,Het is een gewoon race-ongeluk wat ik zie. Alsof ik het zelf niet ben.'' Met gemengde gevoelens zag Van Eeuwijk ruim een maand na zijn eigen ongeluk op diezelfde tv hoe op exact dezelfde plek Formule I-coureur Pedro Diniz crashte en op precies dezelfde plaats en eveneens ondersteboven tot stilstand kwam, eveneens met een afgebroken rolbeugel.

,,Alsof ik naar m'n eigen ongeluk zat te kijken.'' Iedereen die het ongeluk zag gebeuren, vreesde het ergste voor de Braziliaan. Van Eeuwijk: ,,Ik dacht, hopelijk moet die jongen niet hetzelfde doormaken als ik.'' Na minuten die uren duurden, kroop Diniz ongedeerd uit zijn wrak.

,,Sinds het ongeluk heb ik in mijn dromen drie fasen beleefd. In het begin droomde ik dat ik liep, terwijl ik in mijn droomwereld het ongeluk nog niet had gehad. Daarna droomde ik dat ik in een rolstoel zat. Als ik wakker werd, wilde ik dat niet accepteren. Als ik nu droom, zit ik nog steeds in een rolstoel, maar nu zie ik mezelf in de toekomst weer lopen. Eerst had ik alleen nog maar gevoel in m'n nek. Daarna in m'n schouders en dat was een hele grote overwinning. Millimeter voor millimeter keert het gevoel terug. Sinds kort heb ik gevoel in m'n rechterhand. Toen kwamen ook de tranen.''

Racen zal Van Eeuwijk niet meer. ,,Als ik gerevalideerd ben, hoop ik van betekenis te kunnen zijn in het bedrijf van m'n vader.'' Zijn toekomst ligt in de productie en verkoop van kipsnacks, ,,gemaakt van kippen die op islamitische wijze zijn geslacht''. Voorlopig werkt hij er hard aan om de opening van het raceseizoen te kunnen bijwonen, als toeschouwer, op 14 april in Zolder.