Goddelijke Clarence

Eerlijk gezegd dacht ik dat het met hem als professioneel voetballer langzaam bergafwaarts zou gaan. Hij heeft te veel ruzies en is zo verschrikkelijk content met zichzelf dat het anderen reeds lang de neus uit komt. Maar recentelijk meldde de krant dat hij voor het astronomische bedrag van 50 miljoen gulden is getransfereerd van Real Madrid naar Inter Milaan. Clarence Seedorf, een van de grootste inpassingsproblemen van Frank Rijkaard, is nu de duurste Nederlandse voetballer ooit gekocht. Te vrezen valt dat het zelfvertrouwen van Clarence nu nog een adembenemender vlucht gaat nemen dan het reeds deed. Uit diverse interviews bleek al eerder dat hij zichzelf bijna goddelijke gaven op het voetbalveld toekent, terwijl mijn indruk was dat hij technisch een waardevolle speler zou kunnen zijn op voorwaarde dat hij ophield met de bal over het halve veld te willen drijven en überhaupt het tempo van zijn handelingen aanzienlijk zou versnellen. Een wonderlijk kind, onze Clarence en erg onaangepast.

Dat Real Madrid hem voor bovengenoemd bedrag best kwijt wil is zo logisch als wat. De Spanjaarden zitten zwaar in de schulden en dit pedante, twistzieke kereltje dat ook slecht ligt in de Madrileense spelersgroep, zal ongetwijfeld het heilige kruis na krijgen. Anders ligt het rond de eventuele overstap van Giovanni van Bronckhorst van de Glasgow Rangers naar Atlético Madrid. Uit de eerste zin van een bericht uit Glasgow kreeg men de indruk dat good old Dick Advocaat zijn getalenteerde middenvelder absoluut niet kwijt wil. Maar een halve zin verder begon ik al te twijfelen aan de robuustheid van dit ferm ogende standpunt. ,,Het bedrag dat de Spanjaarden voor Van Bronckhorst over hebben is trouwens belachelijk laag.'' Zo zie je een levensgrote adder uit de mouw van Advocaat kruipen. Hij bedoelt: als het moet dan moet het maar en bespreekbaar is het best, alleen niet voor die armzalige 20 miljoen.'' Dick is wel idealist, maar vooral realist. Dat moet ook gezegd worden van Mark Wotte, de trainer van de FC Utrecht, die voor ogen had in twee jaar aansluiting bij de subtop te zullen krijgen en die nu moet toegeven dat het niet gelukt is. De neiging bestaat om een coach die zijn doelstellingen niet haalt de laan uit te sturen. Het is daarbij overigens wel de vraag, of hem schuld aan deze Utrechtse mislukking te verwijten valt. Alleen wie (bij wijze van spreken) elke dag met hem op het trainingsveld heeft gestaan en alle opstellingen nadrukkelijk tegen het licht heeft gehouden, kan volledig oordelen. Maar ik heb zijn ploeg vaak zien spelen en ik vermag niet in te zien welke grote vergissingen hij heeft begaan. FC Utrecht kan af en toe spectaculair uit de hoek komen en weet incidenteel, gedragen door een stormachtige aanhang, leuk-agressief te voetballen, maar pure klasse bezit alleen de Franse aanvoerder Martel. De anderen moeten zich door ongegeneerd hard werken naar een overwinning zien te knokken. En dat is onvoldoende basis om de status van subtopper te kunnen bereiken. Ik denk dat aldus de feiten liggen. En feiten hebben de sterke neiging voor zichzelf te spreken.