Blad van het jaar

Nooit hoor ik wat, maar midden vorige week hoorde ik voor het eerst in mijn leven over het bestaan van de `avond van het Magazine'. Snel was ik het weer vergeten. Even dacht ik aan de sketch met `Bob van der Bips', die toen ook nog een prijs had gekregen voor `meest zwetende artiest' van het Roemeense songfestival, met Kees van Kooten, in 1975 of zoiets, maar snel was ik het weer vergeten dus.

Maar zo makkelijk kwam ik niet weg. Aan het eind van die week sprak ik namelijk ook nog met iemand die er nog écht geweest was ook! En Quote had gewonnen! Want dat zat er dik in!

Of Bob van der Bips nou één of tien bekers tijdens het Roemeense songfestival wint, het zal me een zorg zijn, toch ergert het me.

Quote ergert me. Ik kan er niet meer tegen.

Oké, gefeliciteerd met de rookworst, en noem me ouderwets en jaloers, dan hebben we dat vast gehad, maar ik moet het echt nu maar eens zeggen, Quote, dat vervelende blaadje, dat ergert me. Het ergert me mateloos dat geouwehoer over `de rijkste' en `miljonair worden' en `beleggen' en `toptien' en `honderd' en `duizend' en `topmanagers' en `maatpakken' en auto's en huizen en boten.

Gek word ik ervan. Zoals Youp van 't Hek gek werd van koopzondagen en vreten, en te veel kopen en zuipen, en kopen en vreten en in de files staan en lachen en uitgaan en kopen en vreten en zuipen en in de files staan, en te veel speelgoed, zo erger ik me aan de beste en de rijkste en de duurste.

Van die consumenten van Youp, daar kun je nog van zeggen dat ze niet beter weten, dat ze wel moeten, maar van mijn groep, van mensen die Quote een goed blad vinden, daar zou je nog van kunnen zeggen: denk eens even na! Maar nee hoor, iedereen vindt het leuk! Gek word ik ervan.

Van die schaamteloosheid, van dat steeds maar méér en méér. Van dat rücksichtsloze groeien en vreten, van hebben hebben, van dat domme, geldwolverige, één kant opkijkende in zwarte autootjes rijdende, de hele dag bellende, domme yuppie-optimisme, kriegel word ik ervan.

Maar hoe kan dat nou, hoe kan het nou dat de ene helft Quote wel een leuk blaadje vindt, terwijl de andere helft – of in ieder geval ik – zich er juist zo aan zit te ergeren?

Opeens wist ik het...

Kinderen...!

Dat Quote een blad is, dat gemaakt is door en voor kinderen?

Nee, nee, nee dat is het niet, dat zou te gemakkelijk zijn.

Nee, Quote, en ik weet 't, want ik ken die jongens en meisjes, Quote is een blad, en daarin zit de crux, Quote is niet een blad voor en door kinderen, Quote is een blad dat gemaakt wordt door mensen zonder kinderen!

Ja lieve mensen, alleen zo kan het!

Alleen, zo kan je ongebreideld dag in dag uit bezig zijn met centjes, hotels, auto's, vliegtuigen en geld en centjes verdienen en de duurste en de rijkste.

Alleen zonder kinderen kan je dag in dag uit, de `who gives a fuck'-houding prediken en je zonder pardon richten op `hier en nu' en `geef hier' en `ikke ikke ikke'.

Als je een kind hebt, dan vind je al dat gejakker, dat gezeur over geld en die koopzondagen vervelend, want dan denk je soms nog wel eens: hoe zou dat later nou moeten, als alles echt weg of vol is? Als je geen kind hebt, dan hoef je je daar geen zorgen om te maken.

Enfin, u begrijpt het al, ik heb er drie! Slecht voor het milieu en de overbevolking, ik weet 't, en het is ook niet goed te praten, maar daarin zit hem dus de kneep. Eigen schuld is dikke bult, zullen we maar zeggen.

Ja, zo is het!

Hunnie de auto's, en ik de kinderen, en de kinderen later de rommel.