Terwijl Sinatra klinkt krabt en kuiert de hond verder

Legendes doen graag alsof ze het eeuwige leven hebben. In werkelijkheid lopen ze op zwakke beentjes; zonder regulier onderhoud verzinken ze algauw in de vergetelheid. De legende gedijt bij vertellen – en bij luisteren. We draaien een plaat of spelen een cd, en oude tijden zijn weer helemaal terug. Het is magie voor de duur van een liedje.

Frank Sinatra stierf in mei 1998 en hij liet prachtig bouwmateriaal na voor de legende: Sinatra, The Voice of the Century. In Nederland, door Sinatra uiterst spaarzaam bezocht, zijn het de laatste tijd vooral zangeressen die 's mans oeuvre nieuw leven inblazen. Dat is opmerkelijk, want Sinatra's vrouwonvriendelijke gedrag is al bijna net zo legendarisch als de liedjes het zijn die ons geheugen aan de croonende machozanger koppelt. Het zal dus vooral om dat oeuvre gaan; niet om de persoon erachter. Nostalgie lijkt evenmin een drijfveer. Liedjes als Night and day of Moon River zijn voor geen noot eigendom van Sinatra, al zong hij ze nog zo prachtig. Ze hebben gewoon de status van klassieker en willen gezongen en gehoord worden. Zo zit dat.

Na het recente Sinatra-programma van een zanggroep rond Mathilde Santing is het nu de beurt aan de Utrechtse Paardenkathedraal. Alexandra van Marken en Karin Tanghe, begeleid door het Trio Pavlov, kozen een kleine twintig songs voor Sinatra - Come and sing with us!.

Van Marken en Tanghe hebben vaker samen gezongen en dat komt hun show ten goede. Van Markens hoge stemgeluid en het wat lagere van Tanghe mengen heel aangenaam. Sommige liedjes krijgen een uitvoering als duet, wat het parlando-effect dat Sinatra als solist zo achteloos creëerde welhaast parodiërend in herinnering roept. Terloops doen de zangeressen verschillende genres aan, waaronder jazz en rock. Stormy weather klinkt omfloerst als een intieme blues, terwijl het ooit op de tederste sentimenten mikkende Something stupid iets te vanzelfsprekend in een karikatuur ontaardt.

Imitatie is dan ook niet het doel. De artiesten fraseren nadrukkelijk tegen Sinatra in, omzeilen elke gelijkenis met zijn timing. Een beetje legende doorstaat ironische deconfiture, heeft regisseur Dirk Tanghe waarschijnlijk gedacht, en als íemand een stootje kan hebben, dan zou het Ol' Blue Eyes moeten zijn.

Het driemanscombo onder leiding van Albert van Veenendaal (vleugel) transformeert de liedjes soms bijna onherkenbaar en dan duurt het even voor je doorhebt welk nummer er nu weer is ingezet. Voor nog meer vervreemding zorgt een opzichtig over het toneel kuierende hond. Geeuwend en zich krabbend onderstreept hij dat er weinig reden voor ongerustheid is. Als ludiek element leidt de hond de aandacht af van de twee zangeressen die de volle anderhalf uur zijn blootgesteld aan de spiedende ogen van het publiek.

Voor onderbreking en overgang tussen de songs zorgen biografische terzijdes, wat mij betreft de zwakste delen van het verder aanstekelijke optreden. En bij een bloemlezing als deze is er altijd ruimte voor minstens één kanttekening. Hier betreft die het hallucinerende Doobydoobydoo, volgens de ware liefhebber van even tijdloze diepgang als Shakespeare's To be or not to be. Bij elk intro hoopte je stilletjes op het opbloeien van Strangers in the Night, maar het mocht niet zo zijn. En er is ook wel wat voor te zeggen. Met `Strangers` zou je het allemaal hebben gehad, en dat kan niet want een echte legende is nu eenmaal nooit af.

Voorstelling: Sinatra - Come and sing with us! Door Kik Productions/De Paardenkathedraal.Van en met: Alexandra van Marken, Karin Tanghe en Trio Pavlov. Regie: Dirk Tanghe. Gezien: 23/12 De Paardenkathedraal, Utrecht. T/m 6/1 aldaar; tournee t/m 7/3. Inl: 030-2313416.