Column

Supporter

,,Respect, daar gaat het om, men moet respect voor me hebben''. Ik denk dat dat een van de laatste eisen van Clarence Seedorf is geweest, voor hij zijn handtekening wilde zetten onder het miljoenencontract met Inter. Buiten een gigantisch salaris, een villa, een zwembad, een Jaguar en wat andere financiële garanties, gaat het natuurlijk om respect, respect en nog eens respect. Respect van de trainer, respect van zijn medespelers en respect van het publiek.

Volgens papa Seedorf, die namens zijn zoontje de onderhandelingen voerde, waren er bij Real Madrid een heleboel mensen emotioneel toen ze hoorden dat Clarence vertrok.

Zou dat nou? Blijheid is natuurlijk ook een emotie. Tranen van geluk misschien? Ik zie slingers, een intiem bestuursdinertje en een diepe zucht bij de materiaalman. Ook door de selectie gaat een opluchtend yes, net als bij de harde kern en het plaatselijke sportjournaille. Het verwende kreng is weg.

De hele transactie hangt nog op een medische keuring. Wat zo'n keuring precies inhoudt, weet niemand. Alleen knietjes en enkels? Ze schijnen bij Inter ook goed naar de hartkleppen te kijken. Je mag hopen voor onze Clarence dat men niet overgaat tot een psychologische test. Anders kan de transfer alsnog afketsen. Conclusie van de dokter: Te verwend, te verwaand en te eigenwijs. Onhandelbaar dus.

Hoe men daar achter kwam? Op het vragenformulier moest hij invullen waar hij, volgens zichzelf, goed in was en zonder schroom noteerde hij: Ik neem in onoverzichtelijke situaties graag de leiding en mijn grootste specialiteit is de penalty!

Verder vertelde papa Seedorf dat ook Lazio, Juventus en Bayern veel belangstelling voor de kleine Clarence hadden getoond. Vanaf deze plaats mag ik deze clubs van harte feliciteren dat de deal niet is doorgegaan en Inter wens ik sterkte. Heel veel sterkte zelfs. En denk om het toverwoord: respect, respect en nog eens respect.