RITA REYS

,,Ik ben een overlever, een doordouwer'', zei Rita Reys in een interview dat vorig jaar in deze krant verscheen. Dat de zangeres ook fysiek ijzersterk is bewijst de cd The Lady strikes again, die kort voor haar 75ste verjaardag werd opgenomen. Ter vergelijking: Billie Holiday overleed op haar 44ste, Sarah Vaughan werd 66 en Ella Fitzgerald, Rita's grote favoriet, sloot haar carrière op haar 69ste af met een ontluisterend slechte cd.

Wat Rita Reys op The Lady presteert geeft absoluut geen reden tot gêne. Haar stem is gezakt en wat kleiner geworden, de intonatie kost haar hoorbaar meer moeite dan vroeger maar verder demonstreert ze op deze cd nog altijd een grote beheersing van het métier. De songs zijn merendeels bekend maar werden om redenen van diverse aard nooit eerder door haar op de plaat gezet. Ze zijn afkomstig uit oude schriftjes waarin zij in haar jonge jaren de teksten noteerde van liedjes die zij op de radio hoorde.

Opvallend aan deze geheel akoestische combo cd is dat Reys het best gedijt in de leegste en lichtste entourages. Met name in de liedjes met het Rosenberg snaren-trio, twee opgewekte Fats Waller-klassiekers en het langzame Cry me a River, vult ze de haar gegunde ruimte op een verbazingwekkend ontspannen manier. Dat leider/gitarist Stochelo solistisch de sterren van de hemel speelt maakt deze stukken extra aantrekkelijk. Ook in het minder bekende Never, never land met alleen pianist Lex Jasper naast zich en in I've got a Crush on you' met het trio van Cor Bakker stijgt ze uit boven betrouwbaar routine-niveau. Of Rita Reys op haar oude dag nog hoger kan reiken, zal blijken op 15 februari a.s. wanneer ze in het Vocaal Festival optreedt in het Amsterdamse Concertgebouw.

Rita Reys: The Lady strikes again (Quintessence 900.917). Distr. CNR.