Moammar Gaddafi

Is het niet veel zinvoller de tot inkeer gekomen zondaar te belonen dan hem die van nature goed is? Om de met veel moeite bekeerde booswicht op het goede pad te houden en andere schurken te verleiden de misdaad te verlaten?

In dat geval dringen twee persoonlijkheden zich op als gegadigden voor een Nobelprijs voor de Vrede. Abdullah Öcalan natuurlijk, de Turks-Koerdische leider die zijn aanhangers tegenwoordig met even harde hand naar vrede drijft als hij hen vroeger bij de oorlog hield. En de Libische leider Moammar Gaddafi, de allround-terrorist die allround-vredesstichter werd.

Beiden hebben hun verleden van zich afgeschud, en zich op het thema vrede geworpen. Er zijn echter redenen om de knoop door te hakken ten gunste van Gaddafi. Hij was slechter dan Öcalan, dus zijn bekering is des te verbijsterender. Öcalan kan aanvoeren niet puur op burgers te hebben gemikt in dienst van zijn goede zaak (al is Turkije het daarmee bepaald niet eens).

Bovendien zou Öcalan ervan kunnen worden verdacht niet oprecht te zijn in zijn vredesstreven. Probeert de PKK-leider vanuit zijn Turkse dodencel misschien zijn nek te redden door met de Turken aan te pappen? Het kan niet geheel worden uitgesloten.

Gaddafi was héél slecht. Vanuit zijn operettetent in Tripoli, in zijn operettekostuum en bewaakt door zijn vrouwelijke operettelijfwacht heeft hij door de jaren heen heel wat dood en verderf gefinancierd. Hij ontwikkelde chemische wapens en hij stookte her en der aan tot gewapende opstand tegen concurrerend gezag, maar daarin springt hij er niet echt uit in zijn regio.

Kwaadaardiger was zijn steun voor internationaal terrorisme. Vroegere terroristen-van-naam als Carlos, Abu Nidal en Ahmed Jibril vonden een warm onthaal en konden rekenen op geldelijke steun om zoveel mogelijk burgers te vermoorden op een cruiseschip of een willekeurig Europees vliegveld.

Lockerbie vormde de inleiding tot de ommekeer: de aanslag op een Amerikaanse Boeing 747 op 21 december 1988 die 270 mensen het leven kostte. Na een jarenlange internationale campagne dwongen de Amerikanen Gaddafi vorig jaar de twee Libische verdachten voor berechting uit te leveren.

Sindsdien zet Gaddafi zich voor de wereldvrede in. Werkelijk elke oorlog probeert hij tot een goed einde te brengen, van Kosovo en de Hoorn van Afrika tot Soedan, Sierra Leone en Congo. Hij probeert Afrika te verenigen. Hij vond de veiligste auto ter wereld uit, om het menselijk leven over de hele wereld te beschermen. De auto heet de Raket: de bedoeling is aan te tonen dat waar anderen raketten bouwen om te doden, Libië tegenwoordig raketten ontwerpt voor vreedzame doeleinden.

Nog niet iedere leider is er helemaal van overtuigd dat Gaddafi echt zijn streken kwijt is. Des te meer reden om hem met de Nobelprijs op het goede pad te houden.

Carolien Roelants