Ellen de Bruijne

`Voortaan neem ik alles alleen nog vederlicht' heeft hij op de muur geschreven. Het zou een goed voornemen van kunstenaar Luuk Wilmering (Haarlem, 1957) kunnen zijn, of anders een ode aan Vita, zijn dochtertje. Vita is de hoofdrolspeelster op Wilmerings jongste foto's, nu te zien in de galerie van Ellen de Bruijne in Amsterdam. Wilmering begon ooit als schilder, maar is vooral bekend om zijn gefotografeerde zelfportretten op reuzeformaat: slapend in bed op klaarlichte dag, met de wekker achter hem op kwart over twaalf (1997), of naakt in een weiland (1999). Op de tentoonstelling `did it again' hangt ook weer zo'n joekel. De kunstenaar, te herkennen aan het randje van zijn zware brilmontuur, blikt de hemel in en bekijkt de wonderlijke licht-donker contrasten van de meest recente zonsverduistering (waiting for the sun). Dankzij het lage camerastandpunt kijken we met hem mee, en zien zo alsnog wat we door ons goedkope eclipsbrilletje niet zagen.

Op de overige foto's leidt Vita haar vader aan de hand mee door de wereld. Het meisje speelt met een knalgele skippybal (z.t. of: tien minuten vliegen), legt twee vieze handjes op het scherm van haar fietsstoeltje (stilte) of kijkt ernstig door een oranje getinte fotolens (Great Expectations). Dit klinkt allemaal wat al te `vederlicht', maar dat is het niet: Wilmering verdiept zich werkelijk in zijn dochters kijk op de dingen, en maakt van de foto's dwingende, kleurige composities. Vijf ervan zijn op ooghoogte van Vita gehangen - als volwassen kijker moet je er diep voor door de knieën, en zo kruip je makkelijker in de huid van een meisje van drie.

`did it again' is de derde expositie in de galerie van Ellen de Bruijne aan de Amsterdamse Rozengracht, die in oktober van dit jaar openging. Na haar studie kunstgeschiedenis was De Bruijne (Rotterdam, 1958) twaalf jaar lang freelance-organisator van tentoonstellingen. Ze werkte mee aan wat ze zelf `rare, uit hun krachten gegroeide projecten' noemt, waaronder de Nederlandse bijdrage aan de Biennale van Tokio (1990), Panorama 2000 in de Utrechtse binnenstad (1999) en Framed Area rond Schiphol (1997). Drijvende kracht achter de evenementen was dikwijls Sjarel Ex, de huidige directeur van het Centraal Museum die De Bruijne al sinds haar studietijd kent. In 1987 werd ze voor het eerst door hem `gekaapt' voor Century '87, een openluchttentoonstelling in Amsterdam met bijdragen van onder anderen Rob Scholte en Daan van Golden.

,,Mensen riepen al jaren tegen me dat ik een eigen galerie moest beginnen, maar ik voelde me tot nu toe nog niet rijp voor iets anders dan korte, duidelijk afgebakende projecten. Bovendien hoorde ik pas onlangs over deze ruimte, van een stoffenontwerper die naar Frankrijk is geëmigreerd.'' De hoge, lichte vertrekken, waar De Bruijne ook zelf in is gaan wonen, liggen ver van het verkeersgeraas op de Rozengracht, beneden. Wie haar kunst wil zien moet eerst aanbellen en de trap op lopen, en dat bevalt haar wel: ,,Zo houd ik het winkelend publiek buiten de deur.''

Haar galerie moet plaats gaan bieden aan `kunst die nu gemaakt wordt'. Dat is letterlijk bedoeld: behalve foto's zoals die van Wilmering, wil De Bruijne ookinstallaties, video's en performances tentoonstellen en verkopen. De Bruijne: ,,Performance-artiesten als Micheal Smith, die in New York al twintig jaar prachtig werk maakt, krijgen in het galeriecircuit geen poot aan de grond. Hun kunst zou onverkoopbaar zijn. Daar geloof ik niets van. Je kunt weliswaar geen performance verkopen, maar wel een promesse: de belofte dat een kunstenaar zijn werk een aantal keer komt uitvoeren.''

Zo heeft ze inmiddels werk van Ralf Berger, die dit najaar bij haar exposeerde, verkocht aan een paar Duitse particuliere verzamelaars. Berger komt naar hun huis, monteert er zijn video-apparatuur aan de muur, filmt onderwijl zichzelf en laat de beelden die dit oplevert bij de klant achter. De Bruijne, giechelend: ,,Als iemand verhuist moet hij weer komen, want het geldt maar op één specifieke plek.'' Ze is ervan overtuigd dat er ook in Nederland een markt voor dit soort mobiele kunst is: ,,Ik zie de praktische bezwaren wel, maar die zijn oninteressant, die moet je zien te overwinnen. Gelukkig beschik ik over een walgelijke dosis doorzettingsvermogen.''

Ellen de Bruijne Projects, Rozengracht 207a, 1016 LZ, Amsterdam. T/m 22/1. Open di-za 13-18 uur, 1e zondag van de maand 14-17 uur. Tel. 020-5304994.