Antiheld keert terug

Adrian Mole is terug, grijzer en kaler, maar niet wijzer geworden. Dertig-en-nog-wat is hij nu. Hij is geen bestseller-auteur geworden en hij is niet getrouwd met Pandora Braithwaite, die hij als puber adoreerde. De beroemde antiheld van Sue Townsend is zijn pukkels kwijt, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het blijft tobben, en naiëf is Adrian nog altijd. Hij heeft nog steeds niet door wat zich onder zijn neus afspeelt.

In The Capuccino Years van Sue Townsend is Mole chefkok in Hoi Polloi, een restaurant in het Londense Soho. Hij opent er blikjes en zakjes en zet de magnetron aan en uit. Hij maakt er hoofdgerechten van slachtafval en toetjes als `Co-op jam roly-poly' en custard met een vel.

Het restaurant loopt goed: Hoi Polloi is trendy. Adrians zus Rosie is inmiddels een sexy tiener in T-shirtjes ter grootte van een postzegel. Pandora is een zeer ambititeus en succesvol politica van de Labour-party. Adrian houdt nog steeds van haar. Aartsvijand Barry Kent van de middelbare school is een bejubeld dichter (hij wel). In Adrians ouderlijk huis is alles nog als vanouds. Vader rookt en sombert. Moeder zoekt een minnaar. Maar er is wel iets veranderd. Bij Adrians ouders woont een jongetje van drie. Adrians zoon William. Zijn moeder is terug naar Nigeria, min of meer op de vlucht voor Mole.

Nu Adrian volwassen is geworden, is zijn gestoethaspel niet meer zo geloofwaardig en eerder pathetisch dan geestig. Een puber die voortdurend naar zijn eigen navel zit te staren, is een stereotype. Zulke pubers houden dagboeken bij om hun egomanie ongestoord te botvieren. Mole's hoogmoed, zijn ijdeltuiterij, zijn onbedoelde grappigheid en zijn gepieker horen bij een dertienjarige, veel meer dan bij een dertigjarige. Maar hij is onveranderd. Adrian beschrijft zijn tweezitsbankje, bekleed met zonnebloemenstof: `I feel an affinity with Van Gogh: both of us were rejected in our lifetimes by the metropolitan élite.' Adrian hoort van zijn zus dat Thatcher eigenlijk een man is en gelooft dat onmiddellijk.

Townsend bedacht een nieuw leven voor haar antiheld, in het Londense restaurant, maar weet niet hoe snel ze hem terug in zijn oude huiselijke omgeving moet plaatsen. Daar tracht ze de draad op te pakken. Ze heeft zijn zoontje nauwelijks een rol in het verhaal toebedeeld, al is hij uiteindelijk wel een bron van vreugde voor Mole.

The Capuccino Years is alleen boeiend voor lezers die Adrian van vroeger kennen en willen weten hoe het hem is vergaan. Leuk zijn dan vooral de details. Townsend spot met de tijdgeest. Zo opent de eigenaar van Hoi Polloi op een gegeven moment een zuurstofbar. Je kunt er lucht kopen als `California Dream' en `Cape Cod night'. En in Hoi Polloi schuift op een avond Bridget Jones aan, het momenteel zeer succesvolle fictieve dagboekpersonage van de Britse auteur Helen Fielding. Adrian hoort van haar succes en besluit zijn `zeer geheime' dagboek wat meer op het hare te laten lijken. Ineens staat boven alle dagen een lijstje, net als bij haar: `Potential Bald Spot: stable. Spots: one, on chin. Penis Function: 3/10. Drugs: Prozac, Nurofen.'

Sue Townsend: Adrian Mole: The Capuccino Years. Michael Joseph, 390 blz. ƒ43,35