Stappen ondernemen

Het moet het angstbeeld zijn voor elke weekblad-journalist: ben je weken, misschien wel maanden bezig met een onderwerp en één dag voor verschijnen gaat een krant ermee van door. Dinsdag stond in deze krant een interview met D66-Europarlementariër Lousewies van der Laan waarin zij onomwonden blijk geeft na zes maanden meer dan teleurgesteld te zijn in de `Europolitiek' met al die `politieke spelletjes'. Inmiddels droomt ze van een zangcarrière, zo blijkt. Stan de Jong van HP/De Tijd moet het tandenknarsend gelezen hebben: hij volgde geruime tijd de wederwaardigheden van Lousewies, doet daar smakelijk verslag van maar geen letter over haar `Euro-moeheid'. Integendeel, ze blijkt er een `moordend tempo' op na te houden, `ze heeft altijd haast en voedsel (`tenzij ik er dood van ga') interesseert haar niet'. Arafat interesseert haar wel: de man blijkt corrupt te zijn: `ik denk dat ik maar eens stappen moet ondernemen'.

Ze blijkt in een `klikgroepje' te zitten dat anderen in de gaten houdt en `bij de stemmingen op collega's let of die zich wel aan hun verkiezingsbeloften houden': Lousewies (33) controleert of CDA-Europarlementariër Hanja Maij-Weggen wel op het rechte pad blijft. Jakkes! Een gevoel van heimwee stijgt op – heimwee naar wijlen André Luyendijk, in de jaren '60 parlementair redacteur van de NRC die over de eertijdse wichtigmachers binen de PvdA opmerkte: `Met die kerels praat je toch niet, hè? Dat zijn toch belachelijke mannen. Daar schrijf je tegen. Daar praat je toch niet mee, zeg!' (uit: M. van Amerongen Persmuskieten). Deze constatering, voor mannen kan gemakkelijk ook vrouwen geschreven worden, heeft nog niets aan actualiteit ingeboet.

Van een heel ander kaliber is een aantal generatiegenoten van Van der Laan die in Vrij Nederland worden geportretteert. Willemijn Verloop, bijvoorbeeld: na een bliksemcarrière in de internationale politiek besloot ze over te stappen naar de Action Council for Peace in the Balkans en zette later Warchild Nederland op. `Wij bieden hulp aan individuele kinderen en tegelijkertijd versterken we het vertrouwen tussen verschillende gemeenschappen door bijvoorbeeld hun kinderen samen te laten tekenen.' VN constateert dat de nieuwe generatie `zonder vooringenomenheid of dogma's op zoek gaat naar het meest effectieve vehikel om je idealen te verwezenlijken.' Tijn Kool, arts en gepromoveerd econoom zou kunnen kiezen voor een carrière in de gezondheidszorg. `De stap naar een ziekenhuisdirectie is een voor de hand liggende, maar niet één die ik me vanzelfsprekend zie maken'. Headhunters komen met banen achter hem aan waarmee hij vijftig procent meer kan verdienen. `Managemant consultant, director healthcare. Maar banen met die kretologie ambieer ik niet'. Hij wil iets doen `wat grote maatschappelijke waarde heeft'. Voor hem en veel van zijn leeftijdgenoten geldt dat een inspirerende werkomgeving het belangrijkste is bij het kiezen van een baan. Logisch dus dat steden als Brussel en Straatsburg, de werkomgeving van Van der Laan, niet eens worden genoemd. Zij weten wel beter en doen het daarom ook stukken beter dan het 33-jarige lid van het `klikclubje'.

Op de drempel van de nieuwe eeuw blikt menigeen terug èn vooruit. Navo-opperbevelhebber Lesley Clark kijkt in VN terug op de operatie Allied Force (`er is in deze oorlog niet één doel gebombardeerd dat niet precies volgens de Navo-regels was vastgesteld') en kijkt vooruit: `Aan oorlogen komt geen einde. Ook niet in de volgende eeuw. De mensheid is nu eenmaal zoals zij is. Laten we in ieder geval hopen dat de volgende oorlog niet in Europa zal plaatsvinden.' Hij zou ook kunnen hopen dat stappen worden ondernomen om het ook elders niet te laten gebeuren. Hoewel, het recente VN-rapport over de volkerenmoord in Rwanda laat zien dat veel zo niet alle hoop daarop ijdel lijkt te zijn. Wee de mens die ook in de volgende eeuw in handen van mensen valt.