Lauswolt revisited

Hotel Lauswolt roept goede herinneringen op. Het was ten tijde van het eerste paarse kabinet. Mevrouw Jorritsma had Bolsward verruild voor Den Haag en worstelde met Westerterp en de carpoolstrook. Uitgerekend in Beetsterzwaag, het Wassenaar van Friesland, probeerde haar voorgangster Maij ver van het Haagse gedoe de teloorgang van haar geesteskind te verwerken. Een goede keuze, want voor het verzetten van de zinnen is landgoed Lauswolt een uitstekende locatie. Het ligt aan de rand van een parkachtig bos, waarin een achttien holes golfbaan is verweven, en biedt voorzieningen als een zwembad, een beauty-centrum en een Turks bad. `Het grote genieten' is het motto van het Bilderbergconcern en dat is hier zeker aan de orde. Toen op het terras de thee werd geserveerd, voelde ik me even Heer van Beetsterzwaag.

Moest de voormalige minister het doen met een kamer in de nieuw aangebouwde vleugel, wij logeerden op de eerste verdieping van het statige landhuis. Het was een luxueus maar beschaafd ingerichte kamer met een hoog plafond, een marmeren schoorsteen, een enorm schilderij aan de muur, lekkere badjassen en een eersterangs uitzicht op de tuin, de golfbaan en het bos. Al vond ik het wel een beetje min dat uit de wikkels van de repen chocolade in de minibar de uiterste houdbaarheidsdatum was weggeknipt. Voor het overige werd het verblijf veraangenaamd door kleine attenties als een schaaltje fruit en bonbons op de kamer, een opengeslagen bed voor het slapengaan en de dagelijkse aandacht van de gastheer-directeur voor elke bezoeker.

Een eerder bezoek aan restaurant Lauswolt roept minder goede herinneringen op. Er bestond enige discrepantie tussen de entourage en de kwaliteit van het gebodene. De bediening rende rond als werkte ze in een authentieke Italiaanse pizzeria. De gerechten waren niet echt slecht, maar op geen enkele manier memorabel. Mede gezien de prijs was dat de reden waarom Landgoed Lauswolt deze rubriek niet haalde. Het grote genieten behoort ook genieten aan tafel te zijn.

Daar is de directie inmiddels achter en sinds een paar maanden staat Marc van Gulick, voormalige chef-kok van De Zwaan in Etten-Leur, in de keuken. Tijd voor een nieuwe kennismaking met de gastronomische prestaties in Lauswolt.

Net als de vorige keer plaatsen we het bescheiden Peugeotje van het Agenda-proefteam tussen de deftige en soms licht-poenige Mercedessen en BMW's in speciale uitvoeringen uit de hogere prijsklassen. Het landhuis is niet meer wit geschilderd, maar roomkleurig met zachtgele accenten. Verder lijkt alles bij het oude te zijn gebleven. De ontvangst en de bediening zijn even hartelijk en correct als voorheen. Tot en met de mevrouw die de trap stofzuigt, weet iedereen uitstekend met gasten om te gaan.

Ook het publiek is als vanouds. Youp van 't Hek kan hier voor een heel millennium stof voor zijn oudejaarsconferences vinden. Er zijn veertigers in love, die aan het prille begin van de volgende fase in hun seriemonogame leven staan. Er zijn zojuist tot een Engelse maatschap toegetreden advocaten die nu in heel weinig vrije tijd heel veel geld moeten opmaken, het turbo-genieten. Er zijn golfers die – tot ons genoegen – aan alle clichés voldoen, vooral daar waar het gaat om het dragen van rare broeken. De rest van het publiek is plastisch chirurg.

En het eten? Het eten is nu genieten op het puntje van de stoel van zaken als truffelchips, earl grey-ijs en laurierflensjes. Mijn voorgerecht is een spectaculaire hommage van de kok aan Kok. Op het bolletje paarskleurige grove puree van gepofte aardappel liggen naast schijfjes Sint-Jacobsschelpen lichtpaarse truffelchips en toefjes paarsgroene daikon-kers. Het andere voorgerecht is klassiek, een op de tong smeltende marbré van ganzenlever en Nederlandse veldhaas. Ook bij de hoofdgerechten zijn de smaakconstructies beheerst en ingetogen. Alleen de wafel van Parmezaanse kaas bij de `snoekbaars uit het meer' op risotto met paddestoelen en truffel, valt wat uit de toon.

Bolletjes vormen het geheime thema. De gebraiseerde ossenstaart in ossenhaas verschijnt ook in bolvorm op tafel, net als het nagerecht van Engels aandoende warme speculaaspudding met kruidnagelijs en punch van bisschopswijn. Het is niet voor niets december. De restaurantstoelen zijn overigens Sinterklaaswaardige zetels. De prijs is geen cadeautje. De rekening voor drie gangen, met een fles Rully van Eric Suremain, aperitief, water en koffie, bedraagt circa 340 gulden voor twee personen. Voor wie op Landgoed Lauswolt blijft slapen, komt daar ten minste ruim 300 gulden bij.

Maar over prijzen zijn de opvattingen veranderd, sinds we voor ongeveer eenzelfde bedrag in een hutje achter de geluidswal bij Vinkeveen verkeerden en voor nog veel meer geld in een versleten bruin-oranje entourage in Scheveningen slechts met nekpijn zeezicht hadden. Lauswolt geeft voor dat geld waarlijk genot.