Enkele vondsten van formaat redden Crème Fraîche niet

Een zoon vraagt aan zijn vader wat een raamvertelling is, en daarop begint er een scène over een zoon die zijn erfenis dreigt te verspelen omdat hij in het leven niet kan kiezen – de raamvertelling die het cabaretkwartet Crème Fraîche heeft opgezet voor een reeks ultrakorte sketches, dia- en monoloogjes, liedjes en visuele grappen waarin het af en toe, heel incidenteel nog weer even over dat keuzeprobleem gaat. Maar erg belangrijk is het niet, daarvoor is de toon te luchtig en laconiek.

Binnen een seizoen of vier is Crème Fraîche een succesgroep geworden, die in de vorige voorstelling (Crème Passionel) een voorlopig hoogtepunt vond. Met een grappig soort aplomb viel alles samen in een verrassend vindingrijke afwisseling van muzikaliteit en absurditeit. Fin de siècle vertoont hetzelfde patroon van bizarre mopjes, ritmische samenspraken, a capella-zang, een paar pop-achtige nummertjes met virtuoos rijmende teksten, cartooneske typetjes en op zijn kop gezette logica.

Daar zitten opnieuw enkele vondsten van formaat tussen: de haperende opnamen van een reclamespotje voor hondenvoer, een geraffineerd opgebouwd sportverslag met een fabelachtige timing, een rap waarin, als bij Jerry Springer, heel wat woorden zijn weggepiept, en een paar aardige running gags. Maar dit programma is lang niet zo goed als het vorige door een overdaad aan sleetse meligheid, rijmen zonder reden, stuurloze scènetjes en nummers die alleen nog maar leunen op malle stemmetjes. Het is alsof samen met het succes ook de gemakzucht zijn intrede heeft gedaan bij Crème Fraîche. Ze lachen toch wel, lijkt de gedachte. En dat doen ze ook, maar wat mij betreft is daar ditmaal veel minder reden toe.

Voorstelling: Fin de siècle, door Crème Fraîche (Patrick Hesdahl, Jacques Lucassen, Pieter van Santen en John Schleipen). Regie: Pieter van Empelen. Gezien: 20/12 in de Kleine Komedie, Amsterdam. Tournee t/m 26/5. Inl. (015) 215 94 15.