Vaders

Zijn ogen spuwden haat.

Echte jongensboekenzin. In het gewone Hollandse leven overkomt het je maar weinig, dat haat en verbittering vallen af te lezen uit iemands blik. Soms bij een stel Feyenoord-supporters die een kampioenschap mogen vieren, een enkele keer bij een collega die net zijn kerstpakket heeft opengemaakt.

Mij overkwam het zaterdagmiddag bij de demonstratie van een groepje gescheiden vaders in Amsterdam. Ze drukten me een papiertje in handen met de volgende tekst: ,,OMGANGSONRECHT. Miljoenen vaders over de hele wereld mogen geen enkel contact meer met hun kinderen hebben, zonder dat hier ook maar een geldige reden voor is. Zowel de vaders als hun kinderen wordt groot onrecht aangedaan. Vooral in de gezellige decembermaand is het verdriet bij velen extra voelbaar. Om te protesteren tegen dit onrecht, en om elkaar te steunen, komen wij (vaders vanuit meerdere landen) jaarlijks in de decembermaand bij elkaar.'' Was ondertekend door de Stichting Wijze Vader.

Ze waren maar met een man of vijftien. Eerst stonden ze met hun borden voor het Centraal Station, daarna sjokten ze naar de Dam. Vrijwel niemand had oog voor hen. Ze gingen voor het nationaal monument staan en poseerden gedwee voor enkele persfotografen. De leider was een geblokte, nors kijkende man in een wijd uitgezakte spijkerbroek en een krap leren jasje. Hij droeg een bord waarop een groot, rood hart stond afgebeeld met de tekst: `Vader mist kind'.

Hij heette Albert Streep, was 42 jaar en bleek de voorzitter van de stichting. Sinds jaar en dag liep hij met zijn bord door Nederlandse steden. Hij had zijn twee kinderen – veertien en twaalf – nu al 9,5 jaar niet meer gezien.

Mensen als Streep zijn zó verbitterd geraakt dat ze de wereld alleen nog maar als één groot, tegen hen gericht complot kunnen zien. Iedereen is tot in het merg corrupt. Kinderrechters zijn meestal vrouwen en dus per definitie verdacht, `Justitie' is sowieso corrupt, om maar te zwijgen van de Haagse politici. ,,Het is dat ik een gelovig christen ben'', zei Streep, ,,anders zou ik een regiment B 52-bommenwerpers naar het Binnenhof sturen.''

Het verbaasde hem dat er nog geen gescheiden vaders in Nederland, zoals in Amerika, amok hebben gemaakt door hun kinderen te vermoorden. Maar hij verwachtte zo langzamerhand wel `hardere acties'.

Op zeker moment raakte ik in gesprek met een man in een blauw jack. Hij vertelde dat hij binnenkort wegens huisvredebreuk moet voorkomen. Op het gemeentekantoor had hij grote heibel gemaakt toen hij de schoolcijfers van zijn kind kwam opeisen. Hij keek me verbeten aan en onderstreepte zijn betoog met steeds hardere tikken tegen mijn borst. Een collega-vader duwde hem voorzichtig weg en zei toen doodkalm: ,,Als ik mijn recht niet krijg, zal ik Kok persoonlijk onderuithalen. Ik weet genoeg van het hele zooitje, ik heb bij de BVD gewerkt.''

Liefde, wrok en paranoia – een gevaarlijk mengsel.