Mobiel bellen 2

Als er nog iemand nodig zou zijn geweest mij van het irritante en vaak nutteloze van mobiel bellen te overtuigen, dan heeft de heer Dik dit bereikt. Hij bagatelliseert de risico's van mobiel bellen in de auto en probeert er een etiquette-kwestie van te maken (,,[...]het taboe begint af te nemen. De tijd dat een dame niet mocht roken is voorbij''). En hij zadelt anderen (de garderobejuffrouw van een restaurant) op met zijn dwangmatig gevoel onmisbaar te zijn.

Onder louche figuren is het allang een gezegde dat je ervoor moet zorgen dat een mobiele beller achter je rijdt als je een nieuwe achterbumper nodig hebt. En het door Wim Dik aangeprezen nut van de mobiele telefoon in de slagerswinkel is ronduit belachelijk. Ooit van een boodschappenlijstje gehoord, desnoods in elektronische vorm als mini-organizer of met behulp van de memory-functie van je telefoon?

Als wij het gebruik van mobiele telefoons gewoon weer terugdringen naar die gevallen waarin dit nuttig of nodig is zou niemand zich meer moeten ergeren aan mensen die hun hele omgeving ondergeschikt maken aan hun behoefte de eigen onmisbaarheid of belangrijkheid te benadrukken. Vaak lijkt het erop dat de techniek gebruikt wordt, omdat zij beschikbaar is, en niet om in een behoefte te voorzien. Om misverstanden te voorkomen: ik bezit er ook een.