Spektakel bij Hahn, mildheid bij violist Mintz

De energie waarmee Hilary Hahn viool speelt doet denken aan de ontluikende bloesemknoppen op schilderijen van Van Gogh: puur en explosief, bezeten van het verlangen naar ontplooiïng. Met Hahn vergeleken wekte het vioolspel van Shlomo Mintz – dit weekeinde eveneens optredend in het Amsterdamse Concertgebouw – associaties met een vriendelijk bloeiende rozenstruik in een adellijk prieeltje.

De net 20-jarige Hahn, het nieuwste vioolfenomeen uit Amerika, komt uit Baltimore en studeerde bij Brodsky aan het Curtis Institute. Ze debuteerde op haar 16de in Carnegie Hall, wat haar direct een exclusief contract met Sony Classical opleverde. Het eerste wat ze, tot schrik van Sony, wilde opnemen waren de 6 Suites en Partita's voor solo viool van Bach. Hahn kreeg haar zin en overwon. Want Bachs heilige noten vullen van nature aan wat aan haar spectaculaire en hyperintense vioolspel nog ontbreekt: harmonische rijkdom en kleurrijke diepzinnigheid.

De kracht van de ruim twintig jaar oudere Mintz, die behalve viool ook altviool speelt en dirigeert, zit hem juist in zijn milde muzikale wijsheid en veelzijdigheid. De nobele Mintz kan veel, maar geeft niet altijd alles. Zijn uitvoering van Haydns Vioolconcert in C met het door hemzelf gedirigeerde Nederlands Kamerorkest, klonk voornaam en klassiek, maar ook een beetje routineus. Maar in Schuberts Adagio en Rondo voor viool en orkest schudde Mintz alle lethargie van zich af, en zette een prachtig zangerige en sensitieve Schubert neer, vol wisselende stemmingen, ontroerend in zijn pretentieloze zachtmoedigheid.

Hahn daarentegen mist nog het vermogen om te ontroeren, maar wat ze violistisch gesproken kan grenst aan het ongelooflijke. Behalve Kremer en Ricci durft zo ongeveer geen violist het aan het onspeelbare arrangement voor viool en piano van Schuberts Erlkönig van Max Ernst uit te voeren, maar bij Hahn knalden de pizzicati, de flageoletten en de akkoorden er uit als pistoolschoten, en ieder schot was midden in de roos.

Minder gelukkig klonk Hahns interpretatie van de Eerste sonate van Brahms, waarvan ze met haar briljante instrumentaliteit niet veel meer wist te onthullen dan de perfect gestroomlijnde contouren. Al wat overtuigender klonk aan het eind van haar recital Brahms' Tweede sonate, waarin ze met geraffineerde vingerzettingen en positiespel wat meer tegenwicht bood aan de bewonderenswaardige inspanningen van pianiste Natalie Zhu om de muziek te kleuren en een gevoelsmatige inhoud te geven.

Blonk Mintz, na zijn roezige interpretatie van Strawinsky's Concerto en Ré, vooral uit als dirigent van een transparante, melancholiek zingende en pure Vijfde symfonie van Schubert, Hahn speelde haar allerhoogste troeven uit in haar weergaloze interpretatie van Bachs Tweede sonate in a voor viool solo, die aan haar prille muzikaliteit een gouden glans verleende.

Concert: Hilary Hahn (viool), Nathalie Zhu (piano). Werken van Bach, Brahms, Ernst/Schubert. Gehoord: 17/12 Kleine Zaal Concertgebouw Amsterdam.

Concert: Nederlands Kamerorkest o.l.v. Shlomo Mintz (viool). Werken van Haydn, Strawinsky, Schubert. Gehoord: 18/12 Grote Zaal Concertgebouw Amsterdam.