Shelby Lynne

Zo indrukwekkend als het openingsnummer van de debuut-cd van de zangeres Shelby Lynne zijn eerste kennismakingen niet vaak. De heerlijke brede deining van Your Lies, de knerpende gitaarsolo die onverstoorbaar door Lynnes geweeklaag heen wordt volgehouden, de koorondersteuning die ze krijgt van solidaire zusters die al die leugens ook maar niks vinden. Het is een nummer vol nostalgie naar de girl groups en soul uit de jaren zestig, niet aleen door het geluid, maar ook door het soort telefoon dat hier wordt bezongen: dat is er een die je van verre hoort rinkelen – en zeker geen zakmodel.

In het tweede nummer klinkt deze jonge blanke Amerikaanse zangeres als een jeugdige Aretha Franklin. Maar hier schemert al een beetje het euvel door dat later op de cd een grotere rol gaat spelen. Voor de bijna parlando-aanpak, opgesierd met koortjes en ad libs is Lynnes stem niet sterk genoeg. Ze slaat dan om naar schel, wat het liedje monotoon maakt.

Binnen het korte bestek van tien nummers ontwikkelt Shelby Lynne zich ook nog tot een zangeres is de stijl van Sheryl Crow: stoer en assertief. Maar het liefst hebben we haar in de positie van gekwelde geliefde, een rol die bij vele zangeressen al zoveel prachtige muziek heeft opgeleverd. Met de juiste slepende melodie kan Lynne dat uitstekend vertolken, zoals driekwart van haar cd bewijst.

Shelby Lynne. I Am Shelby Lynne (Mercury 546 177)