Scenario

Het is niet moeilijk begrip op te brengen voor het besluit van de koningin om de jaarwisseling ver van Nederland door te brengen. Wij zullen haar missen, maar zij ons misschien helemaal niet. Welk mens wordt niet af en toe overvallen door het verlangen naar een afgelegen oord?

Je hebt er genoeg van. Alles zit tegen. Het eeuwige geëmmer. Over je zoon die altijd met het verkeerde meisje thuiskomt, over je vader die wel eens een scheve schaats heeft gereden, over die ene keer dat jij zelf je mond voorbij hebt gepraat.

Even weg van Nederland.

Even geen honende kaaskoppen.

Even onder elkaar.

Moet kunnen.

Maar India? Nota bene omstreeks de millenniumwisseling, waar wij Westerse technocraten ons al zo zenuwachtig over maken? Naar een land bovendien dat op het gebied van risicovolle bestemmingen tijdens de eeuwwisseling de kwalificatie `high risk' krijgt? Dat is vreemd.

De koningin doet hiermee denken aan iemand die in een euforie van woede het zicht is kwijtgeraakt op de gemene inborst van het lot. Als eerbiedige en gewetensvolle onderdaan voel ik mij dan ook verplicht haar het volgende rampenscenario te schetsen.

Prinses Juliana blijft, volgens de RVD, op doktersadvies alleen thuis op paleis Soestdijk. Daarover zal, zoals in zoveel families tijdens deze dagen, serieus gedebatteerd zijn. ,,Nemen we ma mee?'' ,,Ach, ze blijft net zo lief thuis.'' ,,Maar het is zo ongezellig voor d'r, in zo'n groot, hol huis.'' ,,Ze slaapt veel, moet je maar denken.'' ,,Maar moet er niet iemand op haar letten?'' ,,We regelen iets met de buurvrouw?'' ,,En het eten?'' ,,Tafeltje dekje!''

Goed. We schrijven nu 30 december, vier dagen nadat de rest van de koninklijke familie in India is geland. Er komt een faxje uit Nederland, geschreven in het licht paniekerige handschrift van de anders zo beheerste Eef Brouwers, hoofd RVD. ,,Majesteit, griepje bij prinses Juliana. De buurvrouw heeft de huisarts gewaarschuwd.'' Enkele uren later: ,,Majesteit, de koorts loopt op. Opname in ziekenhuis gewenst.'' Omstreeks middernacht: ,,Uw moeder ijlende. Noemt vaak uw naam.'' De volgende morgen: ,,Uw overkomst dringend gewenst.''

De koningin brengt het sombere nieuws over aan haar vader. Deze grijpt naar zijn hartstreek, mompelt enkele Duits klinkende verwensingen en valt languit achterover op bed. Prins Claus wordt gewaarschuwd. Hem moet onmiddellijk een injectie worden toegediend tegen de schrik. Verder is er even niemand beschikbaar: prins Pieter onderzoekt de railway van Bombay, Willem-Alexander het water van de Ganges, Irene de bomen van Poona.

De eeuwwisseling nadert. In Delhi zijn overal explosies hoorbaar. De koningin, ten einde raad, commandeert de aanwezige leden van de familie naar het vliegveld. Een bange terugreis vangt aan.