Vergeten?

Al maanden wordt in de media teruggekeken op de mooiste sportprestaties van deze eeuw. Worden daarbij mensen vergeten of ondergewaardeerd?

Jan Loorbach, chef de mission Nederlandse olympische zomerploeg: ,,Ik heb twee nominaties. Er wordt altijd maar aangenomen dat Nederland niet aan de Olympische Spelen van '56 heeft meegedaan. Dat is toch niet helemaal waar. Die Spelen waren in Melbourne, alleen de ruitersport vond in Stockholm plaats. En daar heeft, velen zullen dat niet weten, één Nederlander meegedaan, Alexi Pantchoulidzew. Hij is dus een vergeten sportman. En dan is er Wim Ruska. Hij won bij het judo bij de Spelen van München '72 twee gouden medailles. Die fantastische prestatie heeft nooit voldoende historisch perspectief gekregen. Daarom vind ik het leuk dat Ruska afgelopen woensdag bij het Sportgala in de RAI voor het voetlicht is gehaald.''

Wim Ruska, tweevoudig olympisch kampioen judo: ,,Of ik ondergewaardeerd ben? Dat weet ik niet, dat moeten anderen maar beoordelen. In München werd de hele sport overschaduwd door die terroristische actie en al die doodgeschoten mensen. Mijn publiciteit viel toen weg. Dat is de hoofdreden waarom ik misschien in de vergetelheid ben geraakt. Dat stoort me niet. Als je het financieel bekijkt, is er natuurlijk veel veranderd. Topsporters krijgen tegenwoordig tonnen in de schoot geworpen. Dat gun ik ze best, hoor. Ik durf wel te stellen dat ze de nog niet de helft doen van wat ik er vroeger voor hebben moeten doen. Dat is best een hard gelag. Maar ik vermaak me prima. Ik doe tegenwoordig aan zeilen. Ik ben soms vaker op het IJsselmeer te vinden dan in mijn eigen café. Misschien is dat niet zo slim.''

Anton Geesink, olympisch judokampioen in 1964: ,,Nee, ik vind niet dat Ruska te weinig erkenning krijgt. Willem is een groot kampioen en iedereen heeft respect voor hem, ook ik. Alleen zijn onze wegen anders gelopen. Willem stopt zijn tijd en energie tegenwoordig in andere dingen, ik ben in de sport gebleven als bestuurder. Zo heeft mijn carrière misschien wat meer gestalte gekregen. Het blijkt dat je toch in de belangstelling moet blijven staan om niet vergeten te worden. Neem Sjoukje Dijkstra. Wat heeft die allemaal wel niet gepresteerd? Maar haar naam werd bij het Sportgala niet eens genoemd! Dat is te zot om los te lopen, vind ik.''

Sjoukje Dijkstra, olympisch goud kunstrijden in 1964: ,,Het is moeilijk van jezelf te zeggen dat je ongewaardeerd wordt. Ze hebben bij het Sportgala de sporters naar voren geroepen die twee of meer keer olympisch goud hebben gewonnen. Ik begrijp ook wel dat ze een lijn moesten trekken. Ik had de pech dat er per Olympische Spelen maar één gouden medaille te winnen viel. Die won ik in '64, en zilver in '60. Maar ik was onder meer ook zes keer sportvrouw van het jaar. Is dat dan niet de moeite waard? Ach, het kan me eigenlijk ook niet zo veel schelen.''

Mart Smeets, tv-presentator: ,,Ik heb altijd het gevoel dat wielrenner Hennie Kuiper onze grootste sportman aller tijden is. Hij heeft olympische goud gewonnen, werd wereldkampioen en won alle klassiekers. In de Tour werd hij tweede, maar wel achter de tot in zijn haren volzittende Thevenet. Voor mij is de top drie van Nederland dan ook: Blankers-Koen, Schenk en Kuiper. Daarbij zijn de prestaties van Kuiper altijd onderbelicht gebleven.''

Hans Blankert, voorzitter NOC*NSF: ,,Als ik persoonlijk iemand naar voren mag halen, dan kies ik voor Rinus de Jong. Met hem heb ik zelf gebasketbald bij The Arrows. Rinus speelde in het Nederlandse team en heeft later als bestuurder veel voor de sport gedaan. En dat is toch het mooiste, mensen die zelf aan topsport hebben gedaan en daarna ook nog actief blijven in de sport.''

Pieter van den Hoogenband, sportman van 1999: ,,Sorry, ik kan niet zo snel een sporter bedenken die ten onrechte is vergeten.''