Hersman sluipt naar wereldtop

Op het moment dat Martin Hersman (25) zich uit de schaduw van kampioenen schaatste, raakte hij geblesseerd. Dit weekeinde rijdt hij de NK allround. ,,Nog eens een allround- toernooi winnen, dat is m'n doel.''

Tot het laatste moment hield hij zijn concurrenten in onzekerheid. Pas gistermiddag besliste Martin Hersman dat hij zou deelnemen aan de NK allround, die vandaag en morgen in De Uithof in Den Haag worden gereden. Bij afwezigheid van Hersman zouden de kaarten al voor de start zijn geschud; de drie tickets voor de EK in Hamar (15-16 januari) die op de NK te verdienen zijn, zouden in dat geval zo goed als zeker naar Rintje Ritsma, Ids Postma en Gianni Romme gaan. Op de NK met Hersman erbij zal er nog harder om de beschikbare EK-plaatsen worden geknokt.

Na de voor hem teleurstellend verlopen Winterspelen in Nagano, waar hij in februari 1998 zesde werd op z'n favoriete afstand de 1.500 meter en twaalfde op de 1.000 meter, veranderde Hersman vorig jaar van ploeg en van tactiek. Hij verruilde de kernploeg voor het Sanex-team van Rintje Ritsma en keerde als 1.500-meterspecialist terug naar het allroundschaatsen. Op de EK (zesde) en de WK allround (zevende) bewees Hersman begin dit jaar dat hij de juiste keus had gemaakt. Een winnaar is hij nog niet, maar vastberaden sluipt hij naar de absolute top.

De status van nummer één bereikte hij vrijwel uitsluitend als junior. Bij de senioren reed Hersman altijd in de schaduw van jongens die stuk voor stuk wereldkampioen werden of olympisch goud wonnen, vaak in dezelfde ploeg: Veldkamp, Zandstra, Postma, Romme, Ritsma. ,,Natuurlijk wil ik ook winnen.''

Hersman wijst naar Ritsma, die in het zaaltje van Hotel Atlantic in Kijkduin twee tafels verderop zit. Hersman liet hem ruim een maand geleden voor het eerst in zijn leven op de vijf kilometer achter zich bij de eerste wereldbekerwedstrijden van het seizoen, in Inzell. Verrassend werd Hersman tweede, achter Gianni Romme.

Hoe kijk je daar op terug?

,,Dat was een hele rare gewaarding. Dat ik op het podium kwam op de vijf kilometer was een bevestiging en een opluchting tegelijk. Zie je wel, ik kan het. Ik had weer een sprong gemaakt. Ineens zeggen mensen: `ik heb het altijd wel geweten'. Dat geeft een kick en dan weet je dat je nog beter kan. Maar dan moet je geen blessure krijgen.''

Een paar dagen voor de wereldbekerwedstrijden in Heerenveen blesseerde je bij een krachttraining een rugspier. Als gevolg daarvan hield je het in de tien kilometer-race na 6.400 meter voor gezien. Dacht je niet: ik sterf liever dan dat ik stop?

,,Op het moment dat ik m'n heupen in de bocht zette, kreeg ik een enorme spanning op m'n onderrug. Ik voelde alleen maar onstabiliteit en pijn. Ik kon geen bocht meer rijden en was alleen maar bezig m'n rug te slopen. Natuurlijk vind ik het vreselijk gênant. Van tevoren zei ik tegen Geert (Kuiper - coach) en Jillert (Anema - fysiotherapeut, red.) dat ik wel eens zou kunnen uitstappen als 't echt niet zou gaan. Maar ik stond goed in het klassement en zij dachten dat ik er misschien door de adrenalinestoot doorheen zou rijden. Uitstappen was natuurlijk het laatste wat ik wilde.''

Hoe reageer je zo'n teleurstelling af?

,,Natuurlijk was ik pissig en heel erg zwaar teleurgesteld dat m'n lichaam het niet gehouden heeft. Maar we zijn naar de zon gegaan, naar Tenerife. Geen schaatsen mee, alleen de fiets en wat boeken. Ik was ervan overtuigd dat de blessure zou herstellen, maar na een paar dagen ging ik daar echt door m'n rug. Het leek de goede kant op te gaan. Toen ik echter na anderhalve week hier weer op het ijs stapte, bleek m'n rug toch nog niet hersteld. Dat was een klap. Sindsdien stond alles in het teken van m'n rug. Tien dagen lang; oefeningen doen, rusten, oefeningen, rusten. Een dag is dan lang hoor! Alles wat ik wilde doen, een simpel bioscoopje pikken bijvoorbeeld, kon niet vanwege m'n rug. Ik heb er nu vertrouwen in en denk dat m'n lichaam het aankan. Als ik start kom ik deze keer de tien wel door. Ik ga niet uitstappen in een toernooi; dat vind ik zo min.''

Dus als je zondag pijn hebt, rijd je de tien kilometer desondanks uit?

,,Ja. Dan maar in zeventien minuten. Ik ben ook niet bang dat dit op de lange termijn gevolgen heeft voor mijn vorm. Ik ondervind nu wel de naweeën van de blessure. De doorbloeding van die spier is nog niet echt goed.''

Als je je niet plaatst voor EK en WK is je seizoen verloren.

,,Ik wil me plaatsen voor EK en WK allround en daar serieus meedoen voor een podiumplek. Vorig seizoen was ik blij dat ik meedeed, maar ik had te weinig basis voor de lange afstanden. Nu kan ik daar meer op vertrouwen. Als ik me niet plaats voor EK en WK heb ik m'n doel niet gehaald en moet ik dat accepteren. Dat weet je als je aan topsport doet; het is vaker niet leuk dan wel en er zijn er maar heel weinig die hun doelen halen.''

Wat is jouw grootste doel en hoeveel tijd gun je jezelf om dat te bereiken?

,,Een allroundtoernooi winnen. Vroeger dacht ik, als ik 25 ben stop ik. Maar zolang je beter kunt worden en de faciliteiten hebt, moet je doorgaan. Koss mist het nog elke dag. Heeft-ie pas tegen Bart Veldkamp gezegd. Zoals nu, met zo'n blessure, besef je weer hoe mooi het leven is dat je leidt en dat ik m'n talenten mag ontwikkelen. Kijk naar de judoka's - daar heb ik veel contact mee. Jongens als Dennis van der Geest, die bij mij op school heeft gezeten, en Ben Sonnemans hebben het zoveel minder goed dan wij. Toch hebben sporters onderling veel respect voor elkaar. Ik vond het mooi dat Jeroen Blijlevens onlangs Ben Sonnemans noemde als beste sporter. Heel gaaf. Je praat met elkaar over trainingen en wedstrijden, je kent die spanning. Ik moet er niet aan denken om tegenover een Turk van 160 kilo te staan. Dat doet Dennis dus wel. Ik zou hard weghollen.''