Roemloos afscheid van reuzendoder

Tennisser Paul Haarhuis trad gisteren bij de nationale Masters vermoedelijk voor de laatste keer op in het enkelspel. Zijn top-10 van memorabele partijen in een rijke carrière van tien jaar.

Met de hem typerende ironie zei Paul Haarhuis nog even te hebben overwogen zijn enkelspelen op de nationale Masters tegen Melvyn op der Heide en Martin Verkerk op te nemen in zijn top-10 van memorabele partijen. Het werd gisteravond in Warmond een roemloos afscheid voor de 33-jarige Brabander, want na zijn nederlaag tegen Op der Heide ontbeerde Haarhuis ook tegen Martin Verkerk elk ritme: 6-4 en 6-3. ,,Ik zal er vast slecht van slapen'', grapte Haarhuis, die sinds de US Open geen single meer speelde.

Volgend jaar is de routinier nog wel beschikbaar voor het Davis-Cupteam. Zijn afscheidstoernee voert hem verder langs enkele dubbeltoernooien, waar hij met zijn nieuwe partner Sandon Stolle zal optreden. Maar Haarhuis maakte in Warmond ongetwijfeld met weemoed de balans op van een fraaie carrière, waarin hij vooral in het dubbelspel met Jacco Eltingh succesvol was. In het enkelspel zal de `Marathon Man' in de herinnering voortleven als de reuzendoder die van elke topspeler wel een keer heeft gewonnen. Nog één keer laat Haarhuis zijn meest opzienbarende partijen de revue passeren.

10. De zege op Sampras in 1995 in de kwartfinales van het toernooi in Indian Wells.

Haarhuis: ,,Sampras was toen de ongenaakbare nummer 1 van de wereld en we speelden op hardcourt, zijn favoriete ondergrond. Ik versloeg Sampras met 6-4 in de derde set in de wetenschap dat ik al verzekerd was van een finaleplaats. Dat klinkt arrogant, maar ik had toen al vijf jaar lang niet verloren van Ivanisevic en Goran was mijn tegenstander in de halve finales. In de finale verloor ik uiteindelijk van Chang, maar ik had echt het gevoel dat ik op Sampras een dubbele overwinning had behaald.''

9. De nederlaag tegen de `Woodies' in 1996 in de halve finales van het olympische toernooi in Atlanta.

,,Een partij om nooit te vergeten, want we verloren met 18-16 in de derde set van onze grootste concurrenten in de afgelopen vijf jaar. Eltingh en ik waren alleen voor het goud naar Atlanta gekomen en beide dubbels beseften dat de winnaar van de halve finales ook de gouden medaille zou winnen. Hoewel we matchpoints hadden, gingen we weer onderuit. Achteraf vraag ik me wel eens af of we ons toch niet hadden moeten opladen voor de wedstrijd om de bronzen medaille, want nu vertrokken we met lege handen van de Spelen.''

8. De zege op Becker in de tweede ronde van de US Open in 1991.

,,Die heb ik er bij gezet, omdat Becker toen de nummer 1 van de wereld was. Het kwam bovendien maar zelden voor dat Boris op de grandslams als eerste was geplaatst. Ik versloeg hem in drie sets en elke set ging het eenvoudiger.''

7. De zege op Becker in het Davis Cup-duel tegen Duitsland in 1995.

,,Twee keer Becker, ik weet het. Maar dit was een unieke ervaring, omdat Becker tot die wedstrijd in de Davis Cup alleen van de Spanjaard Casal had verloren in het enkelspel. Bovendien leefde het duel met het Duitse Dream Team enorm. In een fantastische ambiance in Utrecht pakte ik Becker in de openingspartij. Ik betreur het nog steeds dat we die wedstrijd hebben verloren, we hebben kansen genoeg gehad.''

6. De enige ATP-titel in Jakarta in 1995.

,,Onbewust zat ik er tegen aan te hikken, hoewel het geen obsessie werd. Toch was de toernooizege in Jakarta een enorme bevrijding voor me. Ik heb geloof ik in acht finales gestaan, maar die verloor ik telkens van de grote jongens.''

5. De wereldtitel in het dubbelspel in 1993 in Johannesburg.

,,Het was onze eerste grote titel, terwijl Eltingh en ik ons nog vereerd voelden dat we met alle gerenommeerde topteams aan het WK mochten deelnemen. Tot onze verbijstering wonnen we dat toernooi. Die wereldtitel heeft de toon gezet voor onze latere successen. In Johannesburg werden Jacco en ik er ons van bewust dat we ook zelf een topteam vormden.''

4. De wereldtitel in het dubbelspel in 1998 in Hartford.

,,Met als achterliggende gedachte dat Eltingh uitgerekend daar afscheid nam. We speelden samen voor het laatst in het dubbelspel, maar we waren tegen de druk bestand. Jacco is op het hoogtepunt gestopt. We sloten het jaar af als het beste dubbel en Eltingh eindigde als eerste op de wereldranglijst voor dubbelspelers.''

3. De nederlaag tegen Connors in de kwartfinales van de US Open in 1991.

Nog steeds kan Haarhuis één van de meest legendarische rally's aller tijden naspelen. Vier keer smashte hij de bal op de al 39-jarige Connors, die ook nog een stopvolley pareerde om het punt vervolgens te winnen. En wat er toen gebeurde in het uitverkochte Louis Armstrong Stadion in New York? Haarhuis: ,,Alleen in 1997 op Wimbledon tegen Henman heb ik in een vergelijkbare atmosfeer getennist. Daar zat toen op de zogeheten People's Sunday een soort voetbalpubliek. Maar nooit heb ik een stadion zo zien exploderen als na dat krankzinnige punt tegen Connors. Het duurde vijf minuten voor het publiek rustig was, het kabaal was werkelijk oorverdovend.

,,Het gekke is dat ik jaarlijks op de US Open weer met dat moment werd geconfronteerd, want het Amerikaanse tv-station ESPN heeft die rally opgenomen in de vijf mooiste sportmomenten van de eeuw. Die oude Connors leefde op zijn laatste adem. Maar ik bracht hem weer tot leven door dat punt te verliezen. Jimmy kreeg vleugels en steeg tot grote hoogten. De nederlaag deed pijn, maar ik realiseerde me dat ik de belangrijkste getuige was geweest van een historische partij van het fenomeen Connors.''

2. De Wimbledon-titel in het dubbelspel in 1998.

,,Vanwege het afscheid van Eltingh was het onze laatste kans om Wimbledon nog een keer te winnen. Ik heb zelf in het verleden ambivalente gevoelens gekoesterd over de status van Wimbledon. Maar het is en blijft het belangrijkste grandslam voor elke tennisser. In de finale troffen we uiteraard Woodforde en Woodbridge, het koningskoppel op gras dat Wimbledon vijf jaar achter elkaar had gewonnen. Maar Eltingh en ik pakten ze met 10-8 in de vijfde set. Daardoor zijn we het enige koppel dat alle vier de grandslams een keer op zijn naam heeft geschreven.''

1. De zege op McEnroe in 1989 op de US Open.

,,Ik was nog het groentje met het Hema-racket dat tegen de grote McEnroe op het centre court van Flushing Meadows mocht spelen. Ik denk dat Mac een iets beter racketcontract had dan ik. McEnroe klaagde na afloop dat hij nog nooit van me had gehoord. Ik vertelde de Amerikaanse media dat ik van Mars kwam en dat ik alleen daar de nummer 1 was. Ik wilde McEnroe als het ware bijna om zijn handtekening vragen, toen ik plotseling ontdekte dat ik in die partij beter was. Ik versloeg een levende legende, die wellicht de beste tennisser aller tijden is. Het was de doorbraak in mijn carrière. Na die overwinning wist ik dat ik tennisprof kon worden en ik heb sinds die partij tegen McEnroe nooit meer angst gehad voor grote namen in het circuit.''