Les Rythmes Digitales ontwapenend

Terugkijkend op Moby, Basement Jaxx en nu ook Les Rythmes Digitales moet worden vastgesteld dat dance-groepen verreweg de leukste concerten van het bijna voorbije popjaar gaven. De genoemde drie hebben met elkaar gemeen dat het live-gehalte van hun spel dubieus is, maar dat entertainment hoog in hun vaandel staat. De swingende maar nauwelijks hoorbare bassiste van Moby, de sambadanseres van Basement Jaxx en de vrolijke danspasjes van Les Rythmes Digitales gaven kleur aan optredens van artiesten die méér willen dan het afdraaien van een DAT-tape, maar die tegelijk begrepen hebben dat zo'n band een handig hulpmiddel kan zijn om de handen vrij te maken voor een dynamische podiumact. Het is de nieuwe stijl en alleen ouwe rockers zien er de lol niet van in.

Bij die losbandige aanpak hoort de manier waarop Les Rythmes Digitales pers en publiek voor de gek hielden met betrekking tot hun zogenaamd Franse afkomst, terwijl bandleider Jacques Lu Cont in werkelijkheid Stuart Price heet en gewoon uit Engeland komt. Price gaat een stapje verder dan de neo-disco van Franse acts als Daft Punk en Cassius, en grijpt naar hartelust terug op synthesizerpop uit de jaren tachtig. De `new romantic'-groep Human League is zijn grote voorbeeld en op Les Rythmes Digitales' tweede cd Darkdance vervullen eighties-coryfeeën Nik Kershaw en discozangeres Shannon een gastrol.

Over de veelal door de vocoder vervormde zangpartijen werd vannacht in Paradiso niet moeilijk gedaan: ze stonden op tape. Het ontbreken van een levende vocalist was het enige gemis bij een ontwapenend optreden, waarbij Price zich liet bijstaan door twee handlangers achter mondjesmaat doorversterkte drums en toetsen. Muziekinstrumenten dienden als podiumattributen: een supersonische synthesizergitaar bracht zoemende ruimtevaartgeluiden voort en met een vuurrood draagbaar keyboard om zijn nek toonde Price dat hij wel degelijk kan spelen.

Les Rythmes Digitales liet het niet bij een jaren tachtig-revival. In Hey You What's That Sound legden ze het onwaarschijnlijke verband tussen een sixties-protestsong van Buffalo Springfield en de prille hiphop van de Rocksteady Crew, gevat in een pulserende elektrobeat. Zelfs de nineties gingen nu al in de recycling met From Disco To Disco van het Duitse Whirlpool Productions. Het stralende humeur van de niet door hun instrumenten gehinderde muzikanten sloeg over op het publiek, dat gekomen was om te dansen en dat niet werd teleurgesteld. Kraftwerk heeft al eens voorspeld dat popgroepen in de toekomst evengoed robots of hologrammen op tournee kunnen sturen. Toch leuk, dat Jacques Lu Cont zijn glimlach live op het podium bracht.

Concert: Les Rythmes Digitales. Gehoord: 16/12 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 17/12 Nighttown, Rotterdam.