Eindelijk!

Max en Vera hadden gedacht dat ze bezoek uit China kregen, maar in plaats daarvan was hun schuurtje in de brand gevlogen. Toen ze het vuur eindelijk geblust hadden, waren ze doodmoe, kletsnat en zwart van de rook. Het was ook nog middenin de nacht, dus eigenlijk moesten ze in bed liggen.

Het schuurtje was gelukkig maar voor de helft afgebrand. De andere helft stond nog overeind. Het hout was door de vlammen behoorlijk geblakerd, maar met wat verf eroverheen was er nog best iets van te maken.

Als Max en Vera tenminste het afgebrande deel van het schuurtje weer opbouwden. Voorlopig moesten ze daar niet aan denken.

,,Ik wil in bad,'' zei Vera.

,,Ik heb honger,'' zei Max.

Daar stonden ze. Wat waren ze nog klein eigenlijk. En dan al zoveel meegemaakt! Het was niet eerlijk. Andere kinderen maakten nooit iets mee.

Misschien was dat wel veel makkelijker. In ieder geval kreeg je dan minder vaak koud.

Max en Vera liepen hun huis binnen.

Net toen ze in de keuken de koelkast opentrokken, ging de bel. Dat was nog nooit gebeurd, en zeker niet middenin de nacht. Ze schrokken zich een hoedje. Zou het politie zijn, of dan toch de brandweer - beter laat dan nooit? Ze keken elkaar aan. Weer werd er aangebeld. Samen liepen Max en Vera toen maar naar de voordeur. Ze hadden net een brand geblust, iets ergers kon er ook nog wel bij.

Ze deden de voordeur open.

En daar stonden twee kleine Chinezen!

Max en Vera keken elkaar aan. Ze konden hun ogen niet geloven. Het bezoek uit China! In de opwinding vergaten ze dat ze allebei zwart van de rook en kletsnat van het bluswater waren.

De kleine Chinezen zagen er uit alsof ze een lange reis hadden

gemaakt. Ze droegen rugzakken en grote gymschoenen. Ze hadden ze allebei heel zwart haar en kleine, vriendelijke spleetogen. In het licht dat boven de voordeur ging zagen ze er iets geler uit dan ze normaal waren, tenminste - dat dacht Max.

Vera stak haar hand uit.

De twee Chinezen maakten een buiging.

Ooh ja, dacht Vera meteen - ook zij maakte een diepe buiging.

Druppels water rolden uit haar haar en vielen op de grond. Max maakte ook een buiging.

,,Dat is Max,'' zei Vera en ze wees op Max.

,,Dat is Vera,'' stelde Max Vera voor.

De Chinezen knikten en bogen en toen kwam er uit een van hen geluid. In het begin konden Max en Vera het niet helemaal verstaan, maar na een paar woordjes hoorden ze dat er Nederlands tussen zat.

,,Ik ben Wang Li,'' zei de ene helft van de Chinese visite.

,,En ik Pang Lo,'' vulde de andere helft aan.

,,Wang en Pang,'' riep Max uit.

,,Kom binnen,'' riep Vera, ,,we gingen net tosti's maken.''

Max keek haar verbaasd aan. Hij dacht dat ze in bad wilde, Vera, en híj hield helemaal niet van tosti's - hij had meer zin in een zak chips of een banaan.

Wang en Pang, die liever Li en Lo werden genoemd en daarbij ook nog een ingewikkelde achternaam hadden die ze nog niet eens hadden genoemd, stapten voorzichtig het huis van hun nieuwe vrienden binnen. Ze moesten daarbij oppassen dat ze niet uitgleden in de vieze zwarte waterplas waar Max en Vera in stonden.