De Harz

Omdat ik even een hekel had aan alles, aan mijn werk en aan Nederland in het bijzonder, keek ik in mijn boekenkast, ontdekte dat ene Heine ooit een voettocht naar de Harz had gemaakt, besloot daarom ook naar de Harz te gaan.

Zonder aarzelen belde ik een vriend, van wie ik vermoedde dat hij in dezelfde toestand verkeerde en wij spraken af nog de volgende morgen te vertrekken. Ik zette mij aan het werk om in ieder geval het meest noodzakelijke af te handelen, zoals het overmaken van giro's, maar dat bleek een omvangrijker aangelegenheid dan ik had gedacht. 's Morgens vroeg wilde ik bellen om te zeggen dat ik nog niet klaar was, maar mijn vriend was mij voor. Hij kampte met dezelfde problemen en wij spraken af tegen tweeën te vertrekken. Om drie uur kwam hij voorrijden, met zijn zoon van 12 voorin, die nog even naar zijn moeder moest worden gebracht. Dat kwam goed uit, want ik moest hetzelfde doen met mijn dochter en bovendien was er nog een hond die bij vrienden in Leusden zou gaan logeren.

Met vier inzittenden, een hond, zes koffers en een hondenmand reden wij de straat uit. We gingen eerst mijn dochter afzetten. Even later zwaaide zij ons uit, en mijn vriend gaf al gas toen ik mij realiseerde dat ik geen cent op zak had. Derhalve stopten wij voor een bankautomaat, maar terwijl ik aan het trekken was, realiseerde ik mij ook dat ik vergeten had mijn dochter haar zakgeld te geven. Geen nood, wij maakten rechtsomkeert en ik was blij dat ik haar nog wat extra's toe kon stoppen.

Een kus, ingestapt, maar nauwelijks waren wij op gang of het schoot mij te binnen dat ik in de haast de kaarten van Duitsland had laten liggen. Even later draaiden wij weer mijn straat binnen. Ik rende naar boven, pakte het stapeltje kaarten dat ik wel degelijk klaar had gelegd, rende naar beneden en sloot voor de tweede keer het huis af. ,,Zo'', zei mijn vriend toen ik weer in de auto zat, ,,niets kan ons nu nog tegenhouden''.

En inderdaad, kort daarop bevonden wij ons op weg naar Hilversum, waar mijn vriend zijn zoon bij diens moeder afleverde, wat allemaal vlekkeloos verliep. Nu op weg naar Leusden om de hond af te geven en wij waren vrije mensen. Even voorbij Baarn raakten wij echter in discussie over de functie van het verhaal in de literatuur, zodat wij een afslag te vroeg namen, maar gelukkig maakte de weg een bocht, waardoor wij nog voor zevenen in Leusden arriveerden, alwaar de hond en wij met open armen werden ontvangen.

Of wij niet een glaasje wilden drinken? Nou ja, één, dat wilden wij wel. Of we misschien niet wilden blijven eten? Tja. En misschien wilden wij niet blijven slapen? Het was immers al donker, de Harz was nog ver weg, en behoorde het niet tot de hebbelijkheden van de vrije mens om te improviseren wanneer hem of haar dat belieft?

Na het eten kwamen de kaarten op tafel voor een spelletje poker, iets wat ik al lang niet meer had gedaan, maar wat ik toch niet helemaal verleerd was, gezien de winst van ƒ11,35 die ik diep in de nacht mocht incasseren. Daarna werd ik naar het logeerbed gebracht waar ik, met de hond op het vloerkleedje, in een diepe slaap viel.

De volgende morgen stond een heerlijk ontbijt klaar met een warm eitje. Alles werd in gereedheid gebracht voor het vertrek. Mijn vriend wilde al in de auto stappen, toen ik hem plotseling driftig zijn kleren zag bekloppen. Daarna trok hij wit weg. Mijn vriend was zijn huissleutels kwijt. ,,Ach welnee,'' zei ik, ,,die zitten natuurlijk gewoon in je jas''. Maar daar zaten ze niet, zoals ze ook niet in zijn koffers bleken te zitten. Na diep nadenken wist mijn vriend te reconstrueren waar zijn sleutels dan wel moesten zijn. De ochtend van ons vertrek had hij de brievenbus opengemaakt, was getroffen door een bericht in de krant. Daarna was hij weggelopen zonder aan zijn sleutels te denken.

,,Maar als iemand die sleutels in de brievenbus ziet'', zei ik, ,,Dan weet diegene dus waar jij woont en die kan dan je hele huis leeghalen''. ,,Precies'', antwoordde mijn vriend, ,,en daarom moeten wij onmiddellijk terug''.

Even later raasden wij over de snelweg. Bij de brievenbus aangekomen bleken er geen sleutels meer in te zitten. De deur van mijn vriend zijn appartement was gesloten, maar omdat hij zijn eigen huis niet in kon, viel niet vast te stellen of er ingebroken was. De buurvrouw die ook over een sleutel beschikte, bleek niet thuis. Alleen de hulp in de huishouding had nog een sleutel. ,,En waar woont die?'', vroeg ik. ,,In Schagen'', antwoordde mijn vriend.

(Wordt vervolgd)