Wortels

Naam: Carina Marttsjan (44)

Beroep: docente Engels/informatica

Geboorteland: Armenië

,,Ken je die Griekse sage over de reus Antaios? Antaios was onoverwinnelijk omdat hij voortdurend kracht opdeed als hij de grond van zijn vaderland aanraakte. Tijdens een worsteling met Heracles hief deze hem van de grond, waardoor alle kracht uit Antaios' lichaam vloeide. Heracles wurgde hem, nog voordat hij de aarde weer kon aanraken.

Deze legende heeft altijd veel indruk op mij gemaakt. Waarom? Omdat ook mijn wortels mij enorm veel kracht geven.

Als ik reis – en ik reis veel – zie ik altijd een stukje van Armenië terug. Flanerende Spanjaarden of Italianen doen mij steevast denken aan de rondstruinende studenten in mijn geboorteplaats Leninakan. In Frankrijk waan ik mij plotseling in het bergachtige landschap van Dzermuk. Waar ik ook ben, ik zoek en vind altijd herkenningspunten.

Armenië is niet meer wat het twaalf jaar geleden was, toen ik naar Nederland emigreerde. Het land heeft veel geleden onder het conflict met buurland Azerbajdzjan over Nagorny Karabach. Door de Azerbajdzjaanse blokkade is ons land in een economische depressie geraakt.

En als klap op de vuurpijl werd Leninakan in 1988 getroffen door een alles verwoestende aardbeving, waarbij zestien van mijn familieleden omkwamen.

In 1990, drie jaar na mijn vertrek uit Leninakan, hebben mijn Nederlandse echtgenoot en ik samen Armenië bezocht. Hij was er nog nooit geweest, ik wilde de restanten van mijn geboortestad met eigen ogen aanschouwen. Wat ik aantrof ging ieder voorstellingsvermogen te boven: verlaten straten, halfvergane gebouwen, krotten van huizen. Zelfs de straat waarin ik opgroeide, herkende ik niet meer terug. Mijn nichtje, dat acht dagen lang onder het puin van haar huis had gelegen, oogde als een wandelend lijk. Ik groette haar, draaide me om en vluchtte in paniek weg. Mijn eerste bezoek aan Leninakanduurde precies zeven uur.

En toch houd ik van Armenië. Het liefst zou ik ieder jaar teruggaan. Armeniërs zijn zeer emotioneel, op het sentimentele af. Nederlanders zijn veel pragmatischer. Waar Nederlanders zich schamen voor hun klompendans, is de Armeense volksmuziek heilig. Voor beide culturen is wat te zeggen. Als Nederlandse van Armeense afkomst verenig ik het beste uit twee werelden. Beter kan het eigenlijk niet.''