Sinatra zonder Sinatra zelf is een onoplosbaar probleem

Lastiger dan een ode aan Frank Sinatra is bijna niet te bedenken, want de man was de beste zanger van het beste Amerikaanse repertoire – en wie zou hem dat moeten nadoen? American Songbook Productions koos voor vier zangeressen, om ver uit de buurt van de Sinatra-imitatie te blijven, en een 26-koppig orkest met blazers en strijkers. Maar wat blijft, is dat de vereerde vocalist de meester van de tekstinterpretatie was. En dat te evenaren, is niet te doen.

Terwijl orkestleider Cor Bakker aan de piano fijnzinnig met nootjes strooit en af en toe een innemend praatje houdt, waagt elk van de solistes zich aan de hondsmoeilijke songs die Sinatra zo moeiteloos zong.

Matilde Santing slaagt er nog het meest in zich die nummers met expressieve eenvoud eigen te maken, maar Vera Mann brengt naast haar musical-dramatiek ook heel wat overbodig pathos mee, Gerrie van der Klei wil vooral bewijzen hoeveel jazz-fraseringen ze in huis heeft en Melise de Winter frunnikt haar optreden op met misplaatste danspasjes.

Verder dan de middelmaat komen de meeste soli in dit eerbetoon niet. Alleen een groepsoptreden na de pauze, als de roemruchte Rat Pack, straalt iets van originaliteit uit.

Hoewel te veel van die vocale brutaliteit wordt weggeblazen door het volume van het competente orkest, klinkt er in die scènes af en toe tenminste een eigen interpretatie op. Dat is wat mij betreft meer te waarderen dan de zoveelste onopmerkelijke uitvoering van een nummer dat door Sinatra al zoveel beter is gezongen.

Voorstelling: Sinatra's Songbook, met Matilde Santing, Vera Mann, Gerrie van der Klei, Melise de Winter en het American Songbook Orkest o.l.v. Cor Bakker. Gezien: 15/12 in Concertgebouw, Haarlem. Tournee t/m 22/12. Inl. (035) 6244507.