Egoïsme

Naam: Zjenja Ibragimova

Beroep: pianiste

Geboorteland: Azerbajdzjan

,,Acht jaar geleden ontmoette ik een Nederlander in Moskou. Hij sprak goed Russisch, het klikte meteen. Ik verliet mijn woonplaats Baku met pijn in het hart, tegen de wens van mijn ouders. Maar mijn nieuwsgierigheid naar het onbereikbare Westen maakte veel goed.

Die eerste maanden in Amsterdam zag ik het leven door zijn Westerse bril: alles was prachtig. Gaandeweg begon ik mij steeds meer te verbazen over wat ik hoorde en zag. Ik moest mijn agenda trekken als ik een afspraak met vrienden wilde maken. Grote sterke kerels weigerden op te staan voor zwangere vrouwen in de tram. Bejaarden werden zonder veel omhaal in aparte huizen weggestopt. En werkende moeders kwamen in de problemen omdat hun (schoon)ouders liever op reis gingen of uitrustten dan op de kinderen te passen. En dan heb ik het nog niet eens over de beruchte koektrommel die na het eerste kopje koffie door de gastvrouw weer in de kast werd gezet. Mijn conclusie, zeven jaar later: Nederlanders zijn koud en egoïstisch.

Ben ik hard? Misschien. Maar wel eerlijk. Ik begrijp dat je de ene cultuur niet met de andere kunt vergelijken. Maar ik voel heel goed aan wanneer mensen oprecht zijn of niet. In Azerbajdzjan ruziën grootouders over wie er op het kleinkind mag passen; dezelfde kleinkinderen die hen later in huis opnemen. In Baku zag ik mijn vrienden twee of drie keer per dag; ik hoefde nooit een afspraak te maken, ze stonden dag en nacht voor me klaar. Bij een Nederlander zal ik niet zo snel mijn hart uitstorten. Niet alleen wegens de taal- en cultuurbarrière, maar vooral omdat het meestal bij woorden blijft. Echt helpen doen ze niet.

Nederlanders leven erg geïsoleerd en misschien verklaart dat wel waarom het percentage psychiatrische patiënten zo hoog is: mensen willen hun ei kwijt. Als kennissen geen tijd hebben, dan maar op de divan. De meeste Azeri's vinden therapie een overdreven en luxueus verschijnsel. Dat wil niet zeggen dat ze allemaal zo gelukkig zijn – integendeel. Azeri's zijn open, warm en hulpvaardig, maar ook gehard door het Sovjet-systeem. Neem mij: ik wil altijd meer bereiken, ben perfectionistisch tot en met. Waar anderen na een matig concert uitbundig klappen, stoor ik mij aan die ene valse noot. Mensen als ik zullen nooit gelukkig worden.''