Schoolmoordenaars bizar, kil, zelfbewust

Tweemaal de cover van Time Magazine, nog voor het afmaken van de middelbare school. Eric Harris (18) en Dylan Klebold (17) hebben postuum bijna al hun dromen gerealiseerd. Het enige dat nog ontbreekt, is Columbine High Massacre: The Movie.

Tot woede van de ouders van de leerlingen die omkwamen bij de moordpartij die de beide tieners in april aanrichtten op de Columbine High School, komt Time Magazine deze week terug op de zaak. Time heeft inzage gekregen in de video-opnamen die Harris (18) en Klebold (17) maakten in een poging over hun graf heen hun eigen beeldvorming te bepalen. Over Harris en Klebold is veel geschreven. Zij zouden slachtoffers zijn van pesterijen van klasgenoten, van ouderlijke onoplettendheid, van gewelddadige videogames, van de vuurwapencultuur, van satanisme. Maar slachtoffer is het laatste wat het het duo wil zijn. Ze acteren op video vooral bizar, kil en zelfbewust. Klebold en Harris zijn American originals, vinden ze zelf. ,,Denk niet dat we iemand kopiëren'', snoeft Harris in een verwijzing naar eerdere schietpartijen op scholen. Hun voorgangers zijn zielepoten die sociaal geaccepteerd willen worden, zij willen daarentegen een monument neerzetten, een zwarte legende. Het duo fantaseert hoe hun geesten de overlevenden zullen blijven achtervolgen. Harris: ,,We zullen ze hun hele leven flashbacks geven van wat we hebben gedaan. We zullen hen tot waanzin drijven.'' Zal Spielberg ons verfilmen? Of Quentin Tarantino? Regisseurs zullen in elk geval vechten om hun verhaal, hopen de jongen. Ze doen stoer, drinken whisky, spelen met hun shotgun, verheugen zich op het bloedbad. ,,Het zal zijn als fucking (computerspel) Doom. Tick, tick, tick, tick ...Haa!'', roept Harris. ,,Ik hoop dat we er 250 vermoorden'', zegt Klebold. ,,Het zullen de meest zenuwslopende 15 minuten van mijn leven zijn... Seconden zullen als uren voelen. Ik verheug me erop. Ik zal trillen als een blad.'' De jongens hebben niet zozeer problemen met hun frustratie en hun woede, ze voeden die bewust. ,,Meer woede, meer woede, je moet het opbouwen'', zegt Harris, die uitlegt daarom te zijn gestopt met het innemen van zijn voorgeschreven anti-depressivum Luvox.

Aanvankelijk spotten ze met hun ouders. Ik weet wat ze zullen denken, zegt Klebold op 15 maart. ,,Hadden we ze maar eerder bereikt. Hadden we deze videotape maar eerder gevonden.'' ,,Hadden we hun kamers maar doorzocht, hadden we de juiste vragen maar gesteld'', vult Harris aan. Later citeren ze uit The Tempest van Shakespeare: ,,Good wombs hath borne bad sons.''

De laatste opname is gemaakt op de ochtend van 20 april. Vlak daarna vallen ze de school binnen, schieten twaalf scholieren en een leraar dood en slaan de hand aan zichzelf. Die ochtend is er een moment van spijt. ,,Ik weet dat mijn ouders geschokt en vol ongeloof zullen zijn'', zegt Harris. ,,Ik kan er niets aan doen.'' Even later knipt Klebold ongeduldig met zijn vingers. Werk aan de winkel. ,,Dat is het'', zegt Harris. ,,Sorry. Vaarwel.''