Grrrl in wonderland

Het gaat goed met jonge vrouwen!', kopt Psychologie Magazine deze maand in vette letters op de voorkant. Als levend bewijs van deze stelling plaatsen ze er een foto van een kranige jongedame naast: de armen kuis gevouwen voor de borst, lacht ze ons zelfverzekerd en ietwat spottend toe.

Het moet maar eens uit zijn met het gezeur, dacht de redactie. Aan onze meiden mankeert niets: hun psyche is in topconditie, hun schoolprestaties zijn vele malen beter dan die van de zwoegende jongens en tot de criminaliteit glijdt slechts een enkeling af. Jonge vrouwen van nu hebben alle kansen. Hun wacht een leven van ongekende mogelijkheden!

Inderdaad. Zo kan zij bijvoorbeeld al als veertienjarige grrrl van school geplukt worden en smakken geld verdienen in de modellenbranche. Met een beetje geluk dringt ze zelfs tot het Elite bureau van de modewereld door en mag ze haar dagen in Milaan in plaats van in Capelle aan de IJssel slijten. Goed, ze moet bij aankomst wel tussen de lakens van de directie kruipen en daarna uiterst schaars gekleed een louche feestje van de heren opluisteren, maar binnen afzienbare tijd staat ze daar dan toch: op de catwalk, omringd door flitsende camera's en vertegenwoordigers van de nouveau riche. Ze trilt misschien nog wat na op haar gekwetste, hoge meisjesbenen, waardoor de parade niet helemaal vlekkeloos verloopt en ze struikelend de kleedkamer binnenvalt, maar ze weet: altijd sluit een enthousiaste directie haar daar in de armen en wordt er op haar Penny-rekening een getal met vier of vijf nullen bijgeschreven.

Maar dat is nog maar het begin! Zij kan als jonge vrouw die weet wat ze wil ineens besluiten de catwalks, directiekamertjes en grijpgrage handen achter zich te laten. Wie verbiedt haar om nu eens haar geest in plaats van haar lichaam te exploiteren? En dus pakt ze het eerste het beste vliegtuig naar het vaderland en begint op een zolderkamertje in Amsterdam in grote eenzaamheid aan Het Boek te schrijven. Als ze na jaren zwoegen de laatste punt op de allerlaatste bladzijde heeft gezet, trekt ze haar stoute schoenen aan en loopt met het manuscript onder de arm de Grachtengordel op. Daar is onze schrijfster amper aangekomen, of ze wordt al een voornaam herenpand binnengetrokken, van koffie voorzien en krijgt ze een contract in haar schoot geworpen. De enige voorwaarde is dat het allemaal wat zinnelijker moet en dat ze meewerkt aan de campagne. Terwijl ze nog nadenkt over dat woordje `zinnelijk' en zich afvraagt wat ze daar precies mee bedoelen, wordt ze al op de trein naar Frankfurt gezet.

Op weg naar de Buchmesse bedenkt onze kersverse schrijfster zich nerveus wat ze zoal in de interviews en schrijversgesprekken naar voren zal brengen. Het is per slot van rekening de eerste keer dat ze zoiets doet. Eenmaal ter plaatse blijken haar zorgen voor niets te zijn geweest. Ze hoeft helemaal niets te zeggen. Tot haar stomme verbazing wordt ze, samen met nog een andere veelbelovende debutante, door de hitsige uitgevers een catwalk op gedirigeerd. Even denkt ze nog dat er een vergissing in het spel is. Ze moet op de verkeerde beurs verzeild zijn geraakt. Maar nee, overal hangen levensgrote affiches met haar foto en de naam van de uitgeverij erop. ,,Ik ben nu toch een schrijfster'', roept ze, maar ze krijgt een duw in haar rug en lopen dus maar.

Terwijl de muziek van de Talking Heads keihard door de luidsprekers knalt, loopt ze, met haar eigen roman op haar hoofd, langs de grijnzende blikken van het boekenvolk. ,,How did I get here?'' zingt de band en ze stampt het steeds bozer mee. Het publiek begint te klappen en te joelen. ,,This is not my beautiful life'', schalt het door de zaal.

In de kleedkamer wordt ze opgevangen door het directiekoppel van de uitgeverij. ,,Fantastisch!'' brullen ze in haar oor. ,,Jij gaat het helemaal maken!'' Ze begint woedend met haar manuscript voor hun neus te zwaaien. ,,Maar mijn boek?'' vraagt ze wanhopig. ,,Hoe zit het nu met mijn boek?'' Haar uitgevers hebben het echter veel te druk voor dit soort triviale zaken. Ze sjorren haar zwarte colbertje van haar schouders, drukken haar een glas champagne in de hand en sleuren haar mee in de richting van de buitenlandse uitgevers. ,,Het wordt een heel zinnelijk boek'', verkondigen ze tegen iedereen die het maar horen wil. ,,Echt heel lekker. Beetje spanning, snufje incest, veel misplaatste metaforen en nee, maakt u zich geen zorgen. Wij staan garant voor geen enkele redactionele ingreep. Het zal zo puur en maagdelijk mogelijk zijn.''

Terug in Amsterdam wordt onze schrijvende grrrl op leeftijd door haar uitgever gebeld. De promotiecampagne rond haar roman is rond. Ze hebben een geweldige deal gesloten met de Bijenkorf. In een met rode lampjes verlichte etalage moet de debutante een week lang in haar onderbroek op een hoge barkruk zitten. `Lingerie en boeken' heet de actie.

De vaste klanten van het warenhuis krijgen bij elk gekocht slipje 20 procent korting op haar roman. ,,Maar ik wil helemaal niet in mijn blootje voor een raam zitten'', roept ze. Haar uitgever hoort het niet. ,,Dit wordt een seller'', gilt hij door de hoorn. ,,Je zult het zien. Een megaseller!''

Het gaat heel goed met jonge vrouwen van nu.

Joke J. Hermsen is schrijver en filosoof.