Luguber

De Amerikaanse speelfilm The Blair Witch Project is, ook in Nederland, nog steeds een groot succes. Is het een film die je gezien moet hebben? De meningen zijn zeer verdeeld, ook onder deskundigen. De een vindt het een meesterwerk, de ander een prul.

Toch maar zien dus – je weet het nooit. Ik werd niet teleurgesteld. Het is geen meesterwerk, maar wel een film die me nog lang zal bijblijven. Het is in de eerste plaats een film over angst, en daar zijn maar weinig mensen ongevoelig voor.

Het kernidee is briljant. Drie filmstudenten maken in de bossen van Maryland opnamen voor een documentaire over een heksenlegende. Er blijkt in de jaren veertig ook een moordenaar te hebben geleefd, ene Parr, die kinderen ontvoerde en doodmartelde. De studenten – de jongens Mike en Josh en het meisje Heather – verdwalen in de bossen. Alleen hun primitieve filmopnamen worden later teruggevonden. Zo kunnen we toch nog hun laatste dagen meemaken. Die zijn vol onderlinge ruzies, lugubere nachten en de ongrijpbare dreiging van iemand (of meer mensen?) die hen volgt en belaagt.

Er is al veel afgefilosofeerd over de rol van de angst in de film. Het gaat mij nu even over het slot. Daar lees je zelden over. Recensenten schrijven nu eenmaal, terecht, liever niet over de ontknoping van een film. Laten we er toch eens gericht naar kijken. De lezer die als bioscoopbezoeker nog verrast wil worden, kan dit stukje nu beter verlaten, tenzij hij bang is om te verdwalen.

Aan het einde van de film zijn alleen Heather en Mike nog over. Josh is afgedwaald en onvindbaar. Heather en Mike hebben van hem alleen een bundeltje gevonden met zijn bloes en een bloederig orgaan. Ze komen bij een verlaten huis aan. Mike gaat naar binnen en raakt zoek. Heather volgt hem. We horen haar krijsen en het laatste wat we zien is een man, die in een leeg vertrek met zijn gezicht naar een muur staat. Dat was het. The End!

Alleen bij Dana Linssen, onze recensente, heb ik een impressie van dat laatste beeld gelezen. Ze noemde het `zo gruwelijk en onverwacht', dat ze de neiging had naar Heather te schreeuwen: ,,Doe het niet!'' Ik heb lang over dat bloedstollende einde gepiekerd, maar ik kwam er niet uit. Wie is die man? Wat dreigt Heather te overkomen?

Om toch rustig te kunnen gaan slapen, heb ik het Dana Linssen gevraagd. Zij heeft de film twee keer gezien en komt met de volgende interessante verklaring. Die man moet de verdwenen Josh zijn. Hem zijn de ogen uitgestoken (zaten in dat bundeltje!) en hij moet nu met zijn gezicht naar de muur getuige zijn van de volgende marteling. Zo deed Parr het immers ook met zijn slachtoffertjes. Die informatie, eerder in de film, was ik vergeten. Heather, die net als Dana Linssen een beter geheugen heeft dan ik, begrijpt wat haar gaat overkomen – en gilt het uit.

Ik wens u nog een prettige avond.