Majesteit

,,Ik geef het toe, ik heb aanleiding gegeven.

Elsbeth Etty (mag ik nog dr. Nettie blijven zeggen?) schrijft over de Majesteit en de pers (Z 4 dec.) en noemt mijn suggestie om desnoods, achter gesloten deuren, eens te horen wat zij te zeggen heeft krankjorum. Het doet haar terugdenken aan de jaren vijftig, toen hoofdredacteuren op vriendelijk verzoek van het kabinet zwegen over de Hofmans-affaire, want dat was beter voor het land en de monarchie.

Kom nou!

Ik ben het in grote lijnen met Elsbeth Etty eens, dat de opvattingen van de koningin staatsrechtelijk irrelevant zijn. In die zin is het staatshoofd een Vrouw zonder Meningen. Dat is formeel juist, maar er is een materiële werkelijkheid. De Majesteit is, wordt gezegd, een sterke vrouw; ze vindt van alles en doet dat in kleine kring merken. Ik neem aan dat de BV Hof doordesemd is van haar opvattingen. Bovendien kan het staatshoofd van alles aan de orde stellen en kan zij wel degelijk beïnvloeden. Dat allemaal onder de verantwoordelijkheid van de minister-president, maar toch. Ik bedoel maar: haar reikwijdte en invloed zijn te groot om te volstaan met alles staatsrechtelijk irrelevant te verklaren.

Dus was mijn stelling: kom maar op! Laat Kok dan maar komen vertellen wat er deugt en niet deugt - en dat mag best bij ons op de redactie (achter de deuren dus). Dan zullen wij die opvattingen waar nodig bestrijden. Ik denk dat dat fundamenteel anders zou gaan dan in de jaren vijftig.

Soms moet je ook irrelevante opvattingen aan de orde kunnen stellen. En bestrijden. Want al zijn ze irrelevant, ze zijn wel gehoord.

Met andere woorden: de meningen zijn geuit, dus ze bestaan.