Jongensachtige veteraan

De popindustrie produceert sterren als ééndagskuikens, maar werd ooit gedreven door rasmuzikanten. Rick Danko, die gisteren daags na zijn 56-ste verjaardag in zijn slaap overleed thuis te Woodstock (New York), was zo'n muzikant. Als bassist, zanger en componist speelde hij een prominente rol in de legendarische groep The Band, die eind jaren zestig de Amerikaanse popwereld wakkerschudde uit haar psychedelische sluimer, en die een reputatie verwierf als begeleidingsgroep van Bob Dylan.

Danko had juist onlangs een nieuwe solo-elpee aangekondigd, Live on Breez Hill, zijn eerste sinds tien jaar, waarvan de opbrengst deels ten goede zou komen aan Greenpeace.

Naast gitarist Robbie Robertson drukte de Canadees Danko zijn stempel op The Band met onheilszwangere nummers als `This Wheel's On Fire' (met Dylan), en met zijn hoge, afgeknepen stemgeluid, dat enthousiasme paarde aan nauwelijks ingehouden paniek. De aardse, levenslustige klank van de groep was een openbaring voor een generatie Amerikaanse en Europese muzikanten, die zich in het voetspoor van The Beatles hadden verloren in oeverloze virtuositeit of geestverruimende experimenten.

Medio jaren zeventig waren de leden van The Band cult-helden en veelgevraagde sessie-muzikanten in de Californische muziekscene. Danko speelde onder meer op het eigentijds melancholieke On the Beach van Neil Young (1974). De apotheose beleefde de groep twee jaar later met `The Last Waltz', een afscheidsconcert vol sterren en glamour dat wel wordt beschouwd als het muzikale einde van de jaren zeventig. In de gelijknamige documentaire van Martin Scorsese zien we Danko ontroerd snikken bij een fragment van Rick Danko (1977), het moeizame begin van een nooit ontvlamde solo-carrière.

De kille jaren tachtig dreven de leden van The Band naar elkaar terug, zij het zonder Robertson. Maar de glorie van een beursgenoteerde comeback was voor deze veteranen niet weggelegd: vanaf 1983 traden ze weer op in het circuit van achteraf-bars waar ze ooit waren begonnen. Een paar jaar geleden gaf Danko een éénmansconcert in de Amsterdamse Melkweg. Zichzelf begeleidend op gitaar probeerde hij tevergeefs het geheel groter te laten klinken dan de som der delen. Wat bleef was zijn jongensachtige stemgeluid, met de hem kenmerkende combinatie van geestdrift en ontsteltenis.