Gat

Vliegen naar Boedapest, en dan vijf uur rijden in een minibusje, zo betreedt men een geboycot land. Naast me zit een man met een stem die doordreunt als een tandartsboor. Soms is er een bekend woord: `Davidoff', `Volkswagen', `Amerika', `Ben Goerion Airport'. Langs de weg staan eenzame vrouwen te koop. ,,Welkom in Europa's zwarte gat'', zegt de chauffeur.

Novi Sad is een verademing na Boekarest. Overal lichten, druk verkeer, markten en winkels vol West-Europese spullen. Waar het allemaal vandaan komt mag Joost weten. De zwarte markt heeft allang duizend kieren en gaten gevonden.

Ik word verwelkomd in het nieuwste restaurant van de stad, gerund door een voormalig fotomodel, afgelopen zondag geopend. Franse wijnen, Hollands bier, dagelijks verse zeevis uit Griekenland. Het is er vrolijk en vol. ,,Ik bedacht dit tijdens de bombardementen, in Praag'', zegt de eigenaresse. ,,Nu bellen mijn Praagse vrienden: Heb je wel gas? Heb je wel elektriciteit? Je ziet het.'' Ze is half Bosnisch, half Soedanees. ,,De vreselijkste vraag die ze me kunnen stellen is: waar kom je vandaan?''

Aan mijn tafel zitten een ex-tv-journaliste en een jonge zakenman, ooit een radicale student, nu eigenaar van een groot bladenconcern. In hun hart zijn ze somber. ,,Ik ben bekaf, ik zie het niet meer, na zeven jaar oppositie'', zegt de journaliste.

,,Mijn bladen gaan over romantiek en gossip, ik houd ze uit de politiek, het heeft geen zin'', zegt de bladenman. ,,Let op: ons land wordt de kleine, ongevaarlijke boeman voor de Europese eenheid'', zeggen ze allebei. ,,We worden het Cuba van Europa.''