Blussen

Max en Vera hadden het ineens heel druk, want hun schuurtje stond in de brand. Hoe dit zo gekomen was, wisten ze niet. Ze hadden ook geen tijd om erover na te denken. Ze moesten het vuur blussen. Ze hadden de tuinslang uitgerold en Vera stond er mee te spuiten. Max holde op en neer tussen de keuken en de brand met emmers water.

Het was gelukkig geen grote brand. Dat leek maar zo, door de dikke rookwolken die er vanaf kwamen. Max en Vera moesten daar behoorlijk van hoesten. Bovendien kregen ze er tranen van in hun ogen zodat ze af en toe elkaar en de vlammen niet zagen.

De grootste vlammen dansten rond in de hoek van het schuurtje waar Max en Vera 's zomers als het warm was hun potten met rupsen bewaarden.

Omdat het al bijna winter was, vlogen er al een tijdje geen vlinders meer rond in de tuin. Naar rupsen hadden ze dan ook al en tijdje niet meer gezocht. De potten in het schuurtje waren leeg. Dat was een geluk bij een ongeluk.

Het was behoorlijk spannend om een brand te blussen. Het rare was dat als je het nog nooit gedaan had, je toch precies wist wat je moest doen en vooral dat je moest opschieten. Max en Vera werkten zich dus een hoedje.

Omdat er steeds meer rook kwam, van al het water dat ze op het vuur gooiden en spoten, kregen ze bruine gezichten.

,,Ik zie niks meer,'' riep Vera op een gegeven moment. Ze bedoelde dat ze geen vlammen meer zag in de rook.

,,Ik zie alles,'' riep Max die hijgend kwam aangehold met een volle emmer die hij in een rookwolk gooide. Sissend en blazend kwam het water op het zwarte hout van het schuurtje neer.

,,Het vuur heeft geen vlammen meer,'' zei Vera, ,,alleen nog maar rook.''

Max had op het punt gestaan weer naar de keuken te hollen, maar nu aarzelde hij. Wat moest je doen als het vuur alleen nog maar rookte? In ieder geval oppassen dat in de keuken de kraan niet bleef lopen, want dan kon de gootsteen overstromen. Hij draafde weg.

Vera richtte de tuinslang op de boom naast het schuurtje. Ze wilde wel eens zien wat er met het vuur gebeurde als er géén water op kwam.

Max vulde ondertussen in de keuken zijn emmer. Toen die vol was, holde hij terug naar de tuin.

Het schuurtje was door alle rook nauwelijks meer te zien. Het was ook een beetje gaan waaien en de rookwolken dreven Max' kant op. Hoestend holde hij een wolk in. Hij vergat daarbij dat Vera er ook nog was.

Waar eigenlijk?

Ze was nergens te zien. Ze stond in de rook en spoot met de tuinslang op de boom en niet meer op het vuur. Ze stond al zolang in de rook dat ze er aan gewend was. Ze had geen idee waar Max was, ze zag hem nergens. Wel zag ze in de hoek waar de brand was ontstaan weer wat vlammen dartelen. Net toen ze tuinslang er op wilde richten, kreeg ze een ijskoude klap op haar rug. Ze gilde het uit en viel bijna om.

Max hoorde de gil en wist meteen wat er fout was gegaan. Hij had zijn emmer water niet over het rokende schuurtje gegooid, maar over Vera die hij niet gezien had. Hij liet zijn emmer vallen en holde de kant van de gil op.